ชีหยางแทบไม่กล้าที่จะหวนคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อีกเลย
ม่านห้องนอนถูกปิดแน่น แสงสว่างถูกกรองให้กลายเป็นมืดสลัวไปหมด ชายหนุ่มคร่อมอยู่เหนือเธอ ดวงตาสีดำสนิทฉายแววอารมณ์ที่เข้มข้น
ตอนที่เขาก้มลงมาจูบ ริมฝีปากและลิ้นของเขาร้อนแรงยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นเสียอีก ราวกับกำลังกลั้นความต้องการเอาไว้
ชีหยางถูกเขาจูบจนมึนงงไปหมด
จนกระทั่งเดลิเวอรี่มาถึง เฉินจั้วออกไปรับ แล้วกลับมาพร้อมถุงกระดาษในมือ
ชีหยางใช้ผ้าห่มห่อตัวไว้ เห็นเขาหยิบสิ่งของรูปทรงสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ออกจากถุง ใบหน้าเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที และรีบเบือนสายตาหนี
ที่จริงเฉินจั้วก็ไม่ชำนาญนัก แต่เขาเป็นคนฉลาด จึงเรียนรู้เทคนิคได้อย่างรวดเร็ว
“หยางหยาง ทำไมไม่ดู?” ลมหายใจของเขารดลงบนแผ่นหลังของเธอ ทำให้เกิดความรู้สึกคันเยินไปทั้งตัว
ชีหยางไม่ยอม เอาหน้าซุกกับหมอน
เฉินจั้วหัวเราะเบา ๆ ไม่ถามอีก แค่โน้มตัวลงไปจูบที่ต้นคอของเธออย่างแผ่วเบา
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็วุ่นวายยิ่งขึ้น
เมื่อจบลง ชีหยางนอนหมดแรงอยู่บนเตียง สติเริ่มเลือนลาง เฉินจั้วโอบเธอจากด้านหลัง อกของเขาแนบไปกับแผ่นหลังของเธอ ทั้งสองคนนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร รอให้หัวใจที่เต้นระส่ำกลับเข้าจังหวะปกติ
เฉินจั้วถามเธอว่า “อยากไปอาบน้ำไหม?”
ชีหยางหลับตา ฮึมฮัมตอบตกลงอย่างแผ่วเบา
ยังไม่ทันที่เฉินจั้วจะได้ตอบอะไร โทรศัพท์บนหัวเตียงก็สั่นขึ้น เขายื่นมือไปหยิบขึ้นมา มองหน้าจอชั่วครู่ แล้วหันมามองผู้หญิงในอ้อมแขน แล้วอธิบายเสียงเบา “เป็นสายจากโหลวหยู่”