ชีหยางไม่คิดมาก่อนเลยว่าคราวนี้กลับบ้านไป ครอบครัวจะคิดจะหาคู่ให้หล่อน
หล่อนขอลาหยูหมัวมัวเรียบร้อยแล้วก็เดินทางกลับบ้านพร้อมกับชีเหอ จากเมืองหลวงถึงหมู่บ้านซิ่งฮวา เดินกันเกือบครึ่งชั่วโมง พี่น้องสองคนเดินเรียงกันคนหน้านคนหลัง
ชีเหอปีนี้อายุสิบสามปี กำลังอยู่ในช่วงโต ตัวผอมราวกับไม้ไผ่ เห็นสีหน้าไม่รีบร้อนอะไร ชีหยางก็โล่งใจ คิดว่าแม่คงไม่ป่วยจริง ๆ
แต่ตลอดทาง ไม่ว่าชีหยางจะพยายามง้างปากเขายังไง เขาก็ไม่ยอมพูด เอาแต่ทำเอาชีหยางงงเป็นไก่ตาแตก
ความลับอะไรกัน ที่ทำให้เขาต้องปิดบังขนาดนี้
พอถึงปากหมู่บ้าน ที่นี่ไม่เหมือนความเจริญของเมืองหลวง เดินไปตามทางในชนบทไม่นานก็เห็นบ้านหลังเล็ก ๆ เตี้ย ๆ ของตัวเอง ชีหยางกำลังจะเดินเข้าไป พอเงยหน้าขึ้นก็ตะลึงไปทั้งตัว
บนหลังคายังมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง
คนผู้นั้นสวมเสื้อเชิ้ตผ้าหยาบสีน้ำตาล แขนเสื้อพับขึ้นถึงปลายแขน กำลังก้มหลังปูกระเบื้องใหม่แผ่นหนึ่ง ท่าทางมั่นคง
ชีหยางหยุดฝีเท้า หันไปมองชีเหอด้วยความแปลกใจ แต่อีกฝ่ายกลับโบกมือไปมาแล้วตะโกนลั่นว่า "พี่หลิว พี่สาวผมกลับมาแล้ว!"
คนบนหลังคาได้ยินเสียงก็หันมามือยังกำกระเบื้องแผ่นหนึ่งไว้ เขาก้มมองคนทั้งสอง ก่อนจะยิ้มให้ชีเหอโดยไม่ทันคิด จากนั้นก็สังเกตเห็นหญิงสาวข้างกายชีเหอ
กลับมาถึงหมู่บ้าน ชีหยางเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตผ้าหยาบสีขาว นุ่งกระโปรงผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อน ผมยาวรวบด้วยริบบิ้นผ้าสีเขียว ง่าย ๆ ปักด้วยปิ่นไม้ ไม่มีเครื่องประดับอะไรยั้วเยี้ย