ชีหยางถามว่า "แล้วเธออยากได้คำขอบคุณแบบไหนล่ะ?"
เฉินจั้วก้มมองเธอ แสงจากทางเดินทำให้เธอดูสดใสงดงาม เขาเก็บรอยยิ้มลงแล้วพูดอย่างจริงจัง "ขอโอกาสฉัน ให้ฉันได้เลี้ยงข้าวเธอสักมื้อ แค่เราสองคน"
หลังจากคำพูดนั้น บรรยากาศก็เงียบลงอย่างประหลาดชั่วขณะ
เจตนาของฝ่ายชายชัดเจนเกินกว่าจะมองไม่เห็น
ชีหยางเบือนสายตาหลบไปมา หลบจากการจ้องมองอันร้อนแรงของเขา แล้วเม้มริมฝีปาก "พ่อแม่ฉันควบคุมเข้มงวดมาก คงไม่ได้หรอก"
เสียงของเธอเบาและนุ่ม แต่การปฏิเสธนั้นชัดเจนมาก
เฉินจั้วจ้องเธอสองวินาที ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร กลับยิ้มออกมา "ก็ได้ ฉันไม่รีบ ฉันรอได้"
ชีหยางไม่ได้พูดอะไรต่อ รับน้ำแล้วก็จะเดินไป เฉินจั้วยังคงอยู่ห่างจากเธอในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล เดินตามไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งชีหยางถึงที่นั่ง ผู้ชายหนุ่มก็หยุดเดิน เอานิ้วเคาะเบาๆ บนโต๊ะของเธอ "ตรงไหนในโน้ตที่ไม่เข้าใจ อย่าอายที่จะถามฉัน เข้ามาหาฉันได้ตลอด"
ชีหยางมองนิ้วเรียวของเขาบนโต๊ะ สุดท้ายก็พยักหน้าเบาๆ
*
ไม่กี่วันต่อมา วันครบรอบโรงเรียนกำลังจะมาถึง บรรยากาศในห้องเรียนก็เต็มไปด้วยความกระสับกระส่ายที่เก็บไว้ไม่อยู่
หัวข้อสนทนาของนักเรียนกลายเป็นการถกเถียงว่าการแสดงของห้องไหนน่าดูมากกว่า แม้แต่โหลวหยู่ยังเขียนๆ วาดๆ บนกระดาษ คิดท่าทางสำหรับการแสดงตลกของเขา