ปลายสายเงียบไปหลายวินาที
เงียบจนเฉินจั้วได้ยินเสียงหายใจของชีหยาง ไม่กี่วินาทีผ่านไปเธอยังไม่พูดอะไร เส้นประสาทในใจเฉินจั้วยิ่งตึงขึ้น นิ้วมือเผลอถูไปมาที่ขอบโทรศัพท์ กลัวว่าถามตรงไปจะทำให้เธอตกใจ เขาจึงพูดอีกว่า "ช่างเถอะ ถือว่าฉันไม่ได้ถาม ไม่ต้องรีบตอบฉันตอนนี้—"
"เฉินจั้ว" ชีหยางขัดเขาขึ้นมาทันใด เสียงเบา ปนความเก้อเขินเล็กน้อย "เรา... รอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก่อนค่อยพูดกันได้ไหม"
เฉินจั้วชะงัก
เขาไม่ตอบทันที แต่มุมปากขยับขึ้นก่อน
"ได้" เสียงเขามีแววหัวเราะชัดเจน "งั้นรอสอบเสร็จก่อน"
ทั้งคู่ต่างรู้ใจกันดี แค่นี้ก็พอแล้ว เฉินจั้วคิด
วางสายแล้ว เฉินจั้วเอาอกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบอก เอนหลังพิงเก้าอี้ มองเพดาน แล้วก็เผยอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้ววางบนหน้าปัดนาฬิกา รู้สึกว่าคืนนี้ดีจนไม่จริง
คืนนั้นเขาพลิกตัวไปมาอยู่นานกว่าจะหลับ ในฝันเต็มไปด้วยรอยยิ้มงดงามของเด็กสาวคนนั้น
ชีวิตดำเนินไปข้างหน้าตามปกติ ชีวิตมัธยมปลายอันน่าเบื่อถูกเติมเต็มด้วยช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ดูเหมือนว่าวันเวลาจะไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด
วันสอบปลายภาคจบลง โรงเรียนก็ปิดเทอมฤดูหนาวอย่างเป็นทางการ
หนังสือของชีหยางไม่น้อย เฉินจั้วช่วยเธอขนไปส่งที่หน้าบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ก้าวเท้าเข้าไปในบ้านของชีหยาง
ถึงจะรู้ว่าที่บ้านมีเธอคนเดียว แต่เฉินจั้วก็อดเก้ๆ กังๆ ไม่ได้ ชายหนุ่มร่างสูงยืนก็ไม่ใช่ นั่งก็ไม่ใช่ ทำอะไรไม่ถูกจึงกอดหนังสือไว้ในอ้อมแขน