เขากุมหน้าอกมองไปด้วยความงุนงง ก็เห็นจู่ๆ ด้านหน้าของเด็กสาวคนนั้นก็ปรากฏชายหนุ่มชุดดำคนหนึ่งขึ้นมา คอยบังหญิงสาวไว้ด้านหลังอย่างมิดชิด กำลังจ้องมองเขามาด้วยสีหน้าอาฆาต
องครักษ์ขยับปากจะพูด อยากบอกว่า ท่านหนุ่มน้อย ท่านเข้าใจผิดแล้วจริงๆ
ก็เห็นหญิงสาวคนนั้นเกาะแขนชายหนุ่มไว้ ชี้มือไปที่คุณชายของตน : “พี่คะ พี่ต่อยคนผิดแล้ว เขาต่างหากที่มาข่มเหงหนู!”
ชีอวี่จึงหันไปจ้องเซียวเช่ออวี้
จู่ๆ ก็มีอีกคนโผล่มาตรงหน้า ผลักองครักษ์ของเขากระเด็นไปอย่างแรง
เซียวเช่ออวี้ยังไม่ทันตั้งตัวกับภาพที่เห็น เขาก็ถูกจ้องด้วยสายตาอาฆาตจนอดถอยหลังสองก้าวไม่ได้
พอถอยแล้วก็รู้สึกว่าทำแบบนั้นดูน่าอายไปหน่อย ก็เลยแสร้งทำเป็นใจเย็นยืนหยัดอยู่ที่เดิม ไอเบาๆ หนึ่งครั้ง : “ข้าดูเจ้าต่ำไปเอง ที่แท้ก็ไปหาคนช่วยมานี่เอง”
เขาเงยหน้าขึ้น มองคนทั้งสองด้วยท่าทีหยิ่งยโส เพิ่งจะยกมือขึ้นสั่ง : “ฉางเซี่ย จง...”
ยังไม่ทันที่คำสั่งจะพูดจบ ชายหนุ่มตรงหน้าก็ราวกับสายลม ไปถึงตรงหน้าเขาในพริบตา
เซียวเช่ออวี้ต้องเผชิญหน้ากับดวงตาสีดำสนิทเย็นชาของอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งคนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูดเย็นชามาก : “เจ้าหาความตายอยู่หรือ?”
“เจ้า...” เซียวเช่ออวี้มองหน้าเขา ขมวดคิ้ว
วินาทีถัดมา เขาก็ถูกเตะกระเด็นออกไป ชายหนุ่มไม่ได้ไว้หน้าแม้แต่น้อย เซียวเช่ออวี้ทั้งตัวกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลัง อวัยวะภายในสั่นสะเทือนไปหมด ทรุดลงไปกองกับพื้นแล้วแห้งผาก