สีหน้าของชีอวี่มืดลงทันที: "หมายความว่ายังไง?"
เพื่อนร่วมงานไม่ทันสังเกตสีหน้าของชีอวี่ เขาเกาหัวอย่างเขินอาย ดวงตาแวววับด้วยความผิดเล็กน้อย "ฉันก็แค่ถามเล่นๆ...ก็คิดว่าเราเป็นเพื่อนร่วมงานกันมา ก็รู้จักกันดี ไหนๆน้องสาวนายก็ยังไม่ได้หมั้นหมายกับใคร ว่าไง นายว่าโอเคไหมล่ะ?"
"ฉันไม่ได้โอ้อวดนะ ฉันว่าบ้านฉันก็ใช้ได้อยู่ มีที่นาสวนไม่กี่ไร่ พ่อแม่ก็ยังแข็งแรง ต่อไปถ้ามีลูก..."
"ไม่โอเค" ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ชีอวี่ก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ชายหนุ่มไร้ซึ่งความสุภาพอ่อนโยนที่เคยมี ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา "ใครให้เจ้ามีความคิดที่จะจ้องเล่นงานน้องสาวฉัน?"
เพื่อนร่วมงานตกใจกับปฏิกิริยาของเขา เอามือลูบจมูกแล้วพูดว่า "ฉัน...ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย นายจะคิดมากไปทำไมกัน?"
ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ดูเหมือนจะรู้ว่าตัวเองเสียสติไป เขาเม้มริมฝีปากแน่น ไม่เห็นความสุภาพที่เคยมีมาโดยสิ้นเชิง และพูดเตือนว่า "อย่ามาคิดอะไรกับน้องสาวฉัน เธอจะไม่มีวันเกี่ยวข้องอะไรกับนายแน่นอน"
"รู้แล้วรู้แล้ว จะจริงจังไปทำไมกัน?" เพื่อนร่วมงานหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ก็รู้สึกหน้าแตกเล็กน้อย แถมยังมีโทสะจุกอยู่ในใจจนอดไม่ได้ที่จะแก้ตัว "ฉันว่าาน้องสาวนายก็ถึงวัยที่ต้องแต่งงานแล้วนะ ถึงเวลาแล้วล่ะที่นายต้องจัดหาคู่ให้เธอ นายเป็นพี่ชายแท้ๆยังมาทำตัวเป็นกังวลมากไป"
"ต่อไปอย่าทำให้น้องกลายเป็นสาวแก่ได้เลย ตอนนั้นคนแรกที่จะมาโทษนายก็คือตัวเธอเองแหละ"