แสงสนธยาอวลทั่วลานบ้านเล็ก ๆ สายลมยามเย็นชุ่มชื้นพัดพาให้ไก่กับห่านน้อยที่มุมลานวิ่งซวนเซไปมาอย่างตกใจ
ชีอวี่เดินเข้าประตูมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ ถือไม้ที่เหลาไว้แต่เช้า ย่อตัวลงที่มุมกำแพง มุ่งหน้าเสริมรั้วให้แน่นขึ้น ชายหนุ่มเกร็งกรามแน่น ออกแรงหนักมาก เสียงดังปึงปังอู้อี้ดังทั่วลาน บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่ไม่อาจกดไว้ได้
ชีหยางมองแผ่นหลังที่ตึงเครียดของเขา ถอนหายใจเบา ๆ มองออกทันทีว่าตอนนี้ชีอวี่อารมณ์ไม่ดี
พี่ชายของเธอมีนิสัยดีอยู่อย่างหนึ่ง เวลาอารมณ์ดีชอบทำงานบ้าน เวลาอารมณ์ไม่ดีก็จะหน้านิ่วคิ้วขมวดทำงานบ้าน
ชีหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็กลั้นหายใจ เขย่งปลายเท้าค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ชีอวี่ทีละนิด เธอคิดจะทำแบบตอนเด็ก ๆ ย่องไปตกใจข้างหลังเพื่อทำให้เขาหัวเราะ นี่เป็นวิธิคืนดีที่พี่น้องคู่นี้ใช้กันจนชิน
ถึงจะใช้จนเก่าไปแล้ว แต่ก็ใช้ได้ผลดี
หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ ๆ ทันใดนั้นก็พุ่งตัวตรงไปข้างหน้า แต่ชีอวี่ที่นั่งยอง ๆ อยู่กลับลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังมาพอดี
สองคนชนกันอย่างไม่ทันตั้งตัว
ชีหยางหยุดแรงที่พุ่งไปไม่ทันแล้ว ร่างบางพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนอันอบอุ่นและแข็งแรงของชายหนุ่มอย่างจัง
ชีอวี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง ร่างก็ทรงตัวไม่ไหว ด้านหลังว่างเปล่า ร่างบางของน้องสาวทับลงมา ทำให้เขาล้มลงไปกับพื้น สมองของชายหนุ่มยังไม่ทันได้คิด ร่างกายก็ตอบสนองโดยสัญชาตญาณ ยื่นมือออกไปโอบกอดร่างนุ่มหอมในอ้อมแขนไว้แน่น
เสียงไก่กับห่านรอบข้างดูเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ