ชีหยางครั้งนี้เข้าจวนกั๋วกงอีกครั้ง ไม่ได้ไปเรือนข้างเล็ก ๆ อีกต่อไป นางกับอีกคนถูกสาวใช้พาไปยังห้องสะอาดห้องหนึ่ง
ชีอวี่เพียงแค่ยืนได้ไม่นาน ใบหน้าก็ยิ่งซีดเผือด ริมฝีปากก็ไร้สีเลือด
พอมาถึงเตียง ความเจ็บปวดก็ทำให้เขาสติเริ่มเลือนลาง ทั้งตัวมีเหงื่อเย็นผุดออกมาเป็นเม็ดเล็ก ๆ
หมอรีบไล่คนออกไปตรวจดู บาดแผลจริง ๆ เริ่มมีเลือดซึมอีกครั้ง
ชีหยางอยากอยู่เป็นเพื่อน แต่ชีแม่ยังอยู่ที่บ้าน ชีหยางไม่ได้อยู่รอนานก็กลับ
จวนตระกูลเซียวมีแต่คนรับใช้ หมอก็อยู่ห้องข้าง ๆ คอยดูแลอยู่ตลอด ชีหยางก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะอยู่ที่นี่โดยไม่มีคนดูแล
ท่านหญิงกั๋วกงส่งคนไปบอกชีแม่ตามที่สัญญาไว้จริง ๆ ว่าการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงยังต้องใช้อีกสองสามวัน ชีแม่คิดเพียงว่าชีอวี่ถูกเจ้านายหมายตาไว้ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก
ชีหยางต้มโจ๊กให้ชีแม่ แล้วป้อนยาให้ พอแม่หลับก็ได้นอน
เสร็จธุระทั้งหมด ชีหยางกลับนอนไม่หลับ นี่เป็นครั้งแรกที่ชีอวี่ไม่กลับบ้านตอนกลางคืน และเป็นครั้งแรกที่พี่น้องสองคนแยกจากกันอย่างแท้จริงตั้งแต่โตมา
เรือนเล็กก็เรือนนั้น เรือนก็เรือนนั้น แม้แต่เสียงไก่กับห่านในลานก็เหมือนเดิม แต่ชีหยางกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง
และนางก็รู้ดีว่าขาดใคร
...
ทน ๆ ไปจนดึกดื่นก็ได้หลับไปอย่างยากเย็น ชีหยางตื่นแต่เช้าพร้อมกับใต้ตาคล้ำ
นางผิวขาว รอยคล้ำใต้ตาจึงเด่นชัดเป็นพิเศษ ชีแม่เห็นตั้งแต่เช้าก็ขมวดคิ้ว ถามด้วยความเป็นห่วง: "เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือ?"