ท่านกั๋วกงเซียวหลับตาลง ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
เขาพูดปลอบใจอยู่ครู่หนึ่งในเต็นท์ก็จากไป ดูเหมือนจะคำนึงว่าชีอวี่บาดเจ็บหนัก จึงอยู่ได้ไม่นานก็ลุกขึ้นย้ายออกไป
ก่อนจะไป เขาบอกว่าวันนี้ทุกคนต่างตกใจกลัว การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงจะไม่จัดต่อ และตัดสินใจกลับจวนก่อนกำหนด
ชีหยางนั่งอยู่ข้างๆ ตลอด ท่านกั๋วกงเซียวก็ถามอย่างมีมารยาทว่าเธอตกใจกลัวด้วยหรือไม่
ชีหยางเข้าใจเนื้อเรื่อง รู้ว่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ล้วนถูกวางแผนไว้
หมาป่าป่านั้นก่อนถูกปล่อยเข้ามา ได้กลิ่นตัวของคนตระกูลเซียวไว้ล่วงหน้าแล้ว วันนี้มันพุ่งเป้ามาที่ท่านหญิงกั๋วกงและคนอื่นๆ หากไม่ใช่เพราะชีอวี่รับหมัดนั้นไว้อย่างแข็งแกร่ง คงไม่รู้ว่าภรรยาและลูกสาวจะได้รับอันตรายขนาดไหน
สุขุมเช่นท่านกั๋วกงเซียว พอเกี่ยวข้องกับครอบครัว ก็อดรู้สึกหวาดกลัวย้อนหลังไม่ได้เช่นกัน
ส่วนคนที่วางแผน ชีหยางก็รู้ดี นั่นคือคนที่สลับตัวเด็กนั่นเอง
ดูเหมือนคิดว่าการเลี้ยงลูกของคนอื่นให้ท่านกั๋วกงเซียวยังไม่พอ ยังคิดจะฆ่าภรรยาและลูกสาวผู้บริสุทธิ์ของเขาอีก พอภรรยาและลูกสาวตาย ในยามที่ท่านกั๋วกงเซียวเศร้าโศกเสียใจสุดขีด ก็ค่อยเปิดเผยความจริงในตอนนั้น... ความโหดร้ายถึงเพียงนี้ ทำให้ชีหยางอดไม่ได้ที่จะลิ้นทึ้ง
นอกจากนี้ ท่านกั๋วกงเซียวถามว่าชีอวี่บาดเจ็บเพราะราชการ จะกลับไปพักฟื้นที่จวนกั๋วกงได้ก่อน แต่กลับถูกชีอวี่ปฏิเสธ ท่านกั๋วกงเซียวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก