“......” หญิงสาวกลืนหายใจแผ่วเบา
ดูท่าความคิดที่ว่าน่าจะทำแบบนั้นได้ผลจริงสินะ?
โชคดีที่บ่าวหน้านอกเอ่ยขึ้นมาทันที “คุณหนู หมอมาถึงตัวแล้วขอรับ”
ชีหยางตอบกลับทันที น้ำเสียงแอบระคนความกังวลเล็กน้อย “งั้นเชิญท่านหมอเข้ามาเร็วเถิด”
พอหมอเดินเข้ามา บรรยากาศคลุมเครือเมื่อครู่ก็สลายหายไปในพริบตา
ระหว่างเปลี่ยนยา ทั้งสองคนต่างเงียบงัน จนกระทั่งหมอจากไป ชีหยางก็อ้าปากจะพูด แต่ชีอวี่กลับเอ่ยขึ้นมาก่อน ดวงตาของเขาปรือลง ขนตาทอดต่ำ “หากหยางหยางมีธุระก็ไปก่อนได้นะ พี่ไม่เป็นไร”
สีหน้าดูเหมือนจะน่าสงสารอย่างบอกไม่ถูก
ชีหยางใจอ่อนลง “ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่กี่วันก็ตรุษจีนแล้ว ช่วงนี้ไม่ขาดคนอยู่แล้ว”
มีฉีเฉียวกับเซียวเช่ออวี้คอยดูแลที่นี่ เธอวางใจได้...อีกอย่าง ชีหยางเหลือบมองสีหน้าเงียบๆ ของชายหนุ่ม คนที่บาดเจ็บขนาดนี้คงเจ็บปวดทรมานไม่น้อย ความอ่อนไหวก็เป็นเรื่องปกติ
ชีหยางปลอบใจตัวเองแบบนั้น
ดังนั้น ทั้งวันสองคนจึงได้แต่นั่งคุยกันอยู่ในห้อง ดูเหมือนจะอยากพูดเรื่องที่เงียบงันมาสามปีออกมาให้หมดในครั้งเดียว
ชายหนุ่มยื่นมือออกมา ปลายนิ้วเรียวบางลูบไล้หลังมือขาวเนียนของเธออย่างช้าๆ ประกอบกับความสนิทสนมที่แนบแน่น ทำให้หัวใจของอีกฝ่ายแทบจะละลายลงไปเป็นแอ่ง
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ชีอวี่ก็ค่อยๆ สงบลงได้ในที่สุด
เขาพูดความจริง ไม่ได้โกหก เมื่อคืนเขาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน คิดถึงแต่รอยยิ้มและสีหน้าของน้องสาวตลอด จนกระทั่งเช้า ชีหยางเปิดประตูเข้ามา เขาก็ยังไม่ได้หลับตาลงแม้แต่น้อย