ชีหยางสั่งคนไปต้มน้ำร้อนมา แล้วก็ได้แต่มองดูชายหนุ่มที่ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงค่อย ๆ ยกมือขึ้น ใช้ผ้าฝ้ายเช็ดทำความสะอาดแผงอกของตัวเอง ทิ้งรอยน้ำไว้ชัดเจน ระหว่างที่ขยับตัว เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
ชีหยางก็ยังอดใจไม่ไหวจริง ๆ เสียงแฝงความเวทนาพูดว่า “พี่คะ เดี๋ยวฉันช่วยพี่เอง”
“อย่างนี้จะดีเหรอ” ชีอวี่รีบปฏิเสธเสียงเบา “ฉันรบกวนเธอมากพอแล้ว”
พอได้ยิน ชีหยางก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ระหว่างเราสองคน ยังจะพูดว่ารบกวนไม่รบกวนอะไรกันอีกหรือไง”
พูดจบ เธอก็คว้าผ้าฝ้ายผืนนั้นมาไว้ในมือทันที
ตอนเด็ก ๆ สองคนเคยนอนบนเตียงเดียวกันมาก่อน ความสัมพันธ์สนิทสนมแนบแน่นที่สุด แบ่งแยกใครเป็นใครได้ที่ไหนกัน?
ชีหยางรู้สึกว่า สามปีที่ไม่ได้รับข่าวคราว ชีอวี่ช่างเกรงใจจนกลายเป็นคนนอกไปจริง ๆ เธอก้มตัวลงเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ใช้ผ้าฝ้ายในมือค่อย ๆ เช็ดถูไปบนร่างของชายหนุ่มอย่างช้า ๆ
แต่ที่บอกว่าไม่เกรงใจน่ะเหรอ......ชีหยางไม่อาจหลบเลี่ยงผืนผิวกว้างใหญ่ที่เปลือยเปล่าตรงหน้าไปได้เลยจริง ๆ
ตอนที่ผ้าฝ้ายเช็ดผ่านกล้ามเนื้อหน้าท้องของชายหนุ่ม สายตาชีหยางก็ชะงักลง ตกอยู่ที่เข็มขัดที่รั้งอยู่ใต้เอวช่วงท้องน้อยของเขา ที่มีถุงผ้าเย็บปักที่เธอเคยให้ไว้ห้อยอยู่ ถุงผ้าใบนั้นยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่เสียหายแม้แต่น้อย ถูกคนสวมใส่อยู่ติดตัวอย่างทะนุถนอม
สายตาของเธอหยุดอยู่ตรงนั้นไม่กี่วินาที ไม่ทันได้สังเกตเห็นแววตาอันมืดหม่นที่วาบผ่านไปในแววตาของชายหนุ่ม