ชีอวี่ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขายกมือคว้าบั้นเอวบางของเด็กสาว พยุงร่างเธอขึ้นมา
ชีหยางตกใจเล็กน้อย ยังไม่ทันตั้งตัว ทั้งคนก็ไปนั่งอยู่ที่ขอบคานหามแล้ว ส่วนร่างเพรียวบางของชายหนุ่มก็เบียดเข้ามาในระหว่างขาของเธอ เธอตกใจจนฝ่ามือผลักไปที่อกของเขาโดยไม่รู้ตัว ร้องออกมาอย่างลนลาน "พี่..."
"ทำไมล่ะ?" ชายหนุ่มถามก่อน
ชีหยางสีหน้าตะลึงงัน งงไปเล็กน้อย "อะไร?"
ชายหนุ่มพยายามข่มเสียงให้ฟังดูราบเรียบที่สุด แต่เสียงกลับแหบพร่าเล็กน้อย "ทำไมเธอไม่เคยมาที่ตระกูลเซียวเพื่อเยี่ยมฉันบ้างเลย?"
แท้จริงแล้วเขาหลงคิดอยู่เสมอว่า บางทีหลังจากฝึกวิทยายุทธ์เสร็จ น้องสาวอาจจะปรากฏตัวตรงหน้าเขากะทันหัน
ชีอวี่สาบานได้ว่าเขาแค่คิดไปเองเท่านั้น ต่อให้เธอไม่มา เขาก็แค่ผิดหวังนิดหน่อย
แต่พอวันนี้กลับมาถึงบ้าน กลับรู้สึกเหมือนกับว่าที่ของตัวเองหายไป เขาไม่อาจยอมรับมันได้จริง ๆ
ชีหยางมองสีหน้าห่อเหี่ยวของเขา จึงเพิ่งจะรู้ว่าความในใจที่เขาอัดอั้นไว้ตลอดนั้นเป็นเช่นไร
เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วรู้สึกว่าตัวเองช่างถูกหาเรื่องจริง ๆ
ชีหยางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แล้วอธิบายเสียงอู้อี้ "ไม่ใช่อย่างนั้นนะ...ที่ฉันไม่ไป เพราะฉันรู้ว่าพี่เพิ่งกลับมาที่จวน ยังไม่คุ้นเคยกับที่นั่นแน่นอน ต้องใช้เวลาปรับตัว ฉันไม่อยากไปตอนนี้เพื่อเพิ่มปัญหาให้พี่"
"ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นปัญหา" ชีอวี่พูดเสียงหนักแน่น
"ฉันก็ไม่เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน"
ชีหยางจะไปคิดว่าชีอวี่คิดแบบนั้นกับเธอได้อย่างไร เธอพูดเสียงเบา "คนในตระกูลเซียวไม่รู้พื้นฐานของพี่ จุดประสงค์ของฉันคืออยากให้พี่ปรับตัวได้ก่อน แล้วค่อยไปเยี่ยมพี่อย่างเต็มที่ พี่ที่รัก ฉันสาบานได้เลย ฉันไม่เคยคิดที่จะไม่ไปหาพี่ ฉันสัญญาว่าต่อไปจะไปหาพี่แน่นอนได้ไหม?"