แต่ชีอวี่จะไม่เห็นด้วยสักแค่ไหน เซียวเช่ออวี้ก็ยังกลับเข้าตระกูลชีได้สำเร็จ
"แค็ก ๆ ๆ..." จู่ ๆ ไอร้อนก็พุ่งเข้าใส่หน้า เซียวเช่ออวี้สำลักจนไอไม่หยุด เขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน น้ำตาแทบไหลออกมา
ชีหยางยังยืนสั่งอยู่ข้าง ๆ "รีบพลิกกระทะสิ"
คราวนี้เซียวเช่ออวี้ไม่ทันได้ไอแล้ว รีบพลิกกระทะทันที ท่าทางเขาดูไม่ชำนาญเอาเสียเลย แผลอเดียวผักก็แทบไหม้ติดก้นกระทะ พอตักขึ้นมา หน้าก็ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่
สองคนมองจานอาหารด้วยกันเงียบ ๆ
ชีหยางเอ่ยปลอบใจก่อน "ไม่เป็นไร ตอนเริ่มเรียนทำได้สุกก็ดีแล้ว กินได้ก็พอ"
เซียวเช่ออวี้สิ้นหวัง "ทำไมชีอวี่ทำได้ล่ะ"
"จะไปเปรียบกับเขาทำไม" ชีหยางมองเขาอย่างแปลกใจ "พี่ชายฉันห้าขวบก็ทำอาหารเป็นแล้ว"
"ห้าขวบ?" เซียวเช่ออวี้ตกใจ
เขานึกโดยไม่รู้ตัวว่าตอนห้าขวบตัวเองทำอะไรอยู่ ตอนนั้นเขาดูเหมือนจะเที่ยวเล่นไปวัน ๆ ทั้งจวนไม่มีใครจัดการเขาได้
สิ่งเหล่านั้นควรเป็นของชีอวี่
เซียวเช่ออวี้เม้มปาก ความรู้สึกหม่นหมองผุดขึ้นในใจอีกครั้ง แต่ชั่วขณะต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงขยับเขยื้อนข้างหู แหงนหน้ามองไป เห็นหญิงสาวยกจานอาหารเดินไปที่โต๊ะ ตั้งใจจะชิม
เซียวเช่ออวี้รีบยกมือห้าม "จานนี้เธออย่ากินเลย..."
ก็สายเกินไปแล้ว ชีหยางกัดเข้าไปคำหนึ่ง "แหวะ"
...
ภายในจวนตระกูลเซียว
"องค์ชาย กล่องนี้ต้องใส่ไปด้วยไหม" บ่าวรับใช้กอดกล่องด้วยความสงสัย