คนกลุ่มหนึ่งในห้องนั่งคุยกันอยู่นาน หมอที่ต้องดูแลชีอวี่ซึ่งต้องการพักผ่อน ต้องทนฟังเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ตลอดบ่าย
พอเซียวเช่ออวี้จะกลับ เขาเพียงรู้สึกว่าขมับทั้งสองข้างปวดหนึบ
ในที่สุดก็รอจนทุกคนจะกลับหมด ชีอวี่คิดว่าในที่สุดก็จะมีเวลาว่างได้คุยกับน้องสาวตามลำพังสักที วินาทีถัดมา ก็ต้องมองน้องสาวลุกขึ้นยืนพูดว่า "พี่คะ ฉีเฉียวไม่คุ้นเคยกับจวนตระกูลเซียว หนูไปส่งเธอหน่อยนะ"
ชีอวี่มองเงาสีเหลืองห่านค่อยๆ เลือนหายไป สองพี่น้องเดินเคียงข้างกันออกจากประตูห้อง เสียงที่ลอดเข้ามายังชัดเจนเป็นพิเศษ
"ช่วงนี้เธอกับเซียวเช่อวี้เป็นยังไงบ้าง?" ฉีเฉียวถามเสียงเบา "อยู่ใต้ชายคาเดียวกันบ่อยๆ แบบนี้ ความสัมพันธ์คงจะลึกซึ้งขึ้นแล้วใช่ไหม?"
สีหน้าชีอวี่ชะงักไปทันที จะฟังให้ละเอียดอีกที แต่เสียงฝีเท้าของทั้งสองคนนั้นค่อยๆ ห่างออกไปแล้ว เสียงที่ส่งเข้ามาในห้องก็จางหายไป
...
ชีหยางเบิกตากว้าง ตกใจเหมือนกัน "นี่หมายความว่ายังไง?"
ฉีเฉียวประหลาดใจ "เธอกับเซียวเช่อวี้ไม่ได้เป็น..."
"เป็นอะไร?" ชีหยางถามอย่างงุนงง ทำไมฟังยังไงก็ไม่เข้าใจสักที
"ไม่ได้เป็นความสัมพันธ์แบบนั้นหรอกเหรอ?" ฉีเฉียวสงสัย เธอพูดอย่างมีเหตุมีผล "เมื่อก่อนเขาว่างนักก็วิ่งมาหาเธอ แถมยังจองเหมาทั้งร้านส่งเงินให้เธอทุกวัน ตอนนี้อยู่จวนเดียวกันก็ยิ่งติดเธอทุกวัน ฉันเลยคิดว่าเธอสองคนคงจะถูกตามองตากันมานานแล้ว"