ปฏิกิริยาของเขารุนแรงเกินไป ท่านหญิงกั๋วกงตกใจเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่เขาอย่างแปลกใจ
ท่านกั๋วกงเซียวเองก็รู้ตัว เขาทำเป็นสงบสติอารมณ์ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดกลบเกลื่อนว่า "เรื่องของเด็ก ๆ เราอย่าไปยุ่งเลย ฉันว่า ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะ"
ได้ยินดังนั้น ท่านหญิงกั๋วกงก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดนี้
"ที่ท่านพูดก็ถูกต้อง"
นางไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยนี้ เริ่มพูดคุยเรื่องอื่นแล้ว ท่านกั๋วกงเซียวเห็นดังนั้น ถึงได้กล้าโล่งใจอยู่ในใจเล็กน้อย
...
ยามดึก จวนกั๋วกง
ท่านกั๋วกงเซียวหาข้ออ้างเรื่องงานยุ่ง รอจนภรรยาหลับไปแล้ว จึงออกจากห้องเดินตรงไปยังเรือนข้างของจวน
ในห้องโถงมีแสงเทียนสว่างไสว เปลวไฟโยกไกว ทหารยามคาดดาบยาวอยู่เฝ้าอยู่ด้านนอก พอท่านกั๋วกงเซียวก้าวเข้าไป ทหารยามที่อยู่หน้าประตูก็ยกมือคารวะกล่าวว่า "ท่านเจ้าคุณ ผู้คนมาครบแล้วขอรับ"
ท่านกั๋วกงเซียวพยักหน้าเล็กน้อย
คนที่นั่งอยู่ในห้องล้วนเป็นพวกหญิงชาวบ้าน แม้แต่พระสงฆ์จากวัดเหลียงกูก็ยังอยู่ด้วย
คนเหล่านี้คือหมอตำแยและนางนมที่อยู่ตอนท่านหญิงคลอดบุตรในวันนั้น พวกนางถูกคนของจวนกั๋วกงใช้ความพยายามอย่างมากเชิญตัวมา โดยไม่รู้สาเหตุเลย พอมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่างคนต่างมองหน้ากัน รู้สึกกระวนกระวายใจไม่น้อย
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
พอเห็นเงาร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาจากนอกห้อง หัวใจของหลายคนก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
แต่พอชายคนนั้นเข้ามา กลับยืนนิ่งแล้วยกมือคารวะกล่าวว่า "ขอโทษที่เชิญพวกท่านมาที่จวนตอนดึกดื่นเช่นนี้ ข้าอยากจะสอบถามเรื่องบางอย่าง หวังว่าพวกท่านจะตอบตามความจริง เมื่อข้าได้คำตอบที่ต้องการแล้ว ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่จะได้รับรางวัลตอบแทนอย่างงาม"