ปลายนิ้วของท่านหญิงกั๋วกงหยุดชะงักลงเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจที่จู่ ๆ เขาถามแบบนั้นออกมา ความคิดของนางลอยไปถึงใบหน้าอันแข็งกร้าวและเฉียบคมของชายหนุ่มผู้นั้น ท่านหญิงกั๋วกงผงกศีรษะน้อย ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา "คล้ายกันมากทีเดียว ตอนข้าเห็นก็ตกใจไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าโลกนี้จะมีคนที่หน้าตาเหมือนกันได้ถึงเพียงนี้"
แต่ต่อมานางก็คิดว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
ท่านหญิงกั๋วกงนวดต่อไปโดยไม่รู้ตัว นางไม่ได้สังเกตว่าตอนที่ได้ยินคำพูดของนาง ท่านกั๋วกงเซียวหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดเพียงใด
เขาอยากให้ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหก เป็นเรื่องที่อีกฝ่ายแต่งขึ้นมาล้วน ๆ หากเป็นเช่นนั้น ทุกอย่างก็จะดำเนินไปตามเส้นทางเดิม ไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อน
ลูกกระเดือกของท่านกั๋วกงเซียวขยับขึ้นลง เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "...แล้วเจ้าคิดว่าเฉอวี้กับข้า คล้ายกันไหม?"
มือของท่านหญิงกั๋วกงหยุดลง นางขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนไม่เข้าใจ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
ท่านกั๋วกงเซียวอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร
"วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป? ก่อนหน้านี้ก็ถามถึงชีอวี่ ตอนนี้ก็ถามถึงเฉอวี้ วกไปวนมา ข้าก็เริ่มงงไปด้วย วันนี้เจ้าคงเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?" ท่านหญิงกั๋วกงมองรอยคล้ำใต้ตาและหนวดเครารกรุงรังบนใบหน้าของสามี ความอ่อนโยนในใจก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง "หรือว่าเจอตัวคนที่ก่อเรื่องวันล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว?"
ท่านกั๋วกงเซียวกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาอ้าปาก คำพูดเหล่านั้นเกือบจะหลุดออกมา แต่เขากลับกลืนลงไปอย่างยากเย็น เรื่องยังไม่ได้สืบให้ชัดเจน ในใจเขายังเหลือความหวังลาง ๆ อยู่บ้าง