เสียงทะเลาะกันในห้องเงียบลงทันที
หลี่หยุนหลงตัวสั่นเทิ้ม มือไม้ลนลานยัดบุหรี่ที่คาดอยู่ที่หูลงไปใต้หมอน พึมพำด้วยความตกใจ
"โอ้ยแม่เจ้า... ท่านพลเอกมาได้ยังไงเนี่ย?"
พอเห็นชัดว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเฉินเจิง หน้าตาแก่ๆ ของเขาก็เปลี่ยนจากตกใจเป็นดีใจทันที
"ไอ้เวรเอ๊ย น้องสี่ ไอ้หนูเอ๊ย ตั้งใจมาหลอกหลวงพี่ให้ตกใจหรือไง?"
จ้าวกังหันมามองเห็นเฉินเจิงก็ยิ้มอย่างสุขุม
"เฉินเจิง นายมาเสียที ถ้าแกยังไม่มาอีกล่ะก็ ไอ้เหลานี่คงจะรื้อหลังคาห้องพยาบาลทิ้งไปแล้ว"
"เฮ้ย หลี่หยุนหลง นายกล้าดียังไงมากวนลุงฉัน ถ้าไม่อยากโดนฉันไปฟ้องลุงนายก็ลองดู"
เฉินเจิงโยนถุงป่านที่พาดบ่าลงพื้น แล้วเดินไปกดตัวหลี่หยุนหลงที่กำลังจะลุกขึ้นนั่ง
"เอาเถอะ นอนลงไป อย่าเพิ่งขยับตัว"
หลี่หยุนหลงได้ยินดังนั้นก็ยอมนอนลงอย่างว่าง่าย
บอกก่อนนะ เขาไม่ได้กลัวลุงของเฉินเจิง
ไอ้หนูนี่ตั้งแต่ถูกท่านพลเอกรับมาเลี้ยง ด้วยความที่สู้เก่ง ปากหวาน มีความสามารถ ก็เลยไปวงแหาครอบครัวไปทั่ว
ไหนจะลุงคนนั้น อาคนนี้ ลุงคนนี้ป้าคนนั้น
ใครจะไปรู้ว่าลุงแท้ๆ ของมันคือใครกันเล่า
"นอนบ้าอะไร ข้ากระดูกจะกรอบอยู่แล้ว นายเนี่ย ตามติดท่านพลเอกทั้งวัน เรียนดีๆ ไม่เอา ไปเอาของไม่ดีมาหมด เดินไปทางไหนก็มีแต่คำว่าขอให้รวยๆ"
"นายไม่ต้องสนใจหรอก แค่บอกฉันมาเถอะ มันใช้ได้จริงหรือเปล่า"
"บ้าเอ๊ย ช่วงสงครามท่านพลเอกมาปล้นคฤหาสน์พวกจนๆ ก็พอว่าไป แต่ไอ้หนูเอ๊ย นายรวยกว่าข้าอีก ไม่เห็นต้องมาปล้นที่ตั้งกองทัพข้าทุกทีเลย นายคิดว่าข้ารวยจนล้นมือหรือไงกัน"
หลี่หยุนหลงด่าไปขำไป
แล้วก็กวาดตามองเฉินเจิงตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางอุทานด้วยความทึ่ง
"เก่งจริงๆ นะน้องสี่ อายุยี่สิบสี่ได้เป็นรองผู้บัญชาการกองพล สวมเสื้อโค้ททหารนี่ ดูดีกว่าผู้บัญชาการกองพลอย่างข้าเสียอีก
ถุงป่านที่วางอยู่บนพื้นนายน่ะ ข้างในมีอะไร รีบหยิบออกมาโชว์หน่อย ข้ารู้ว่านายเอาของดีๆ มาแน่ อย่ามัวปิดบัง"
เฉินเจิงย่อตัวลง หยิบของออกมาจากถุงป่าน
"นี่ รู้ว่านายอยากกินของอร่อยแล้ว ของที่ยึดมาได้ หมูยอสแปม กับยาเพนิซิลิน และสุราสักขวดหนึ่ง"
หลี่หยุนหลงพอเห็นสุราเข้าตาก็แทบละสายตาไม่ได้ ยื่นมือจะคว้าไปทันที
"โอ้ย เหล้าจีน น้องสี่ นายช่างเป็นน้องชายแท้ๆ ของข้าจริงๆ"
"ปัด!"
จ้าวกังตบมือหลี่หยุนหลงออกไป แย่งขวดสุรามาได้ แล้วมองเฉินเจิงอย่างจริงจัง
"เฉินเจิง อย่าตามใจมัน หมอเทียนบอกแล้ว ตอนนี้มันห้ามดื่มเด็ดขาด"
หลี่หยุนหลงร้อนใจทันที
"จ้าวกัง นายอย่ามาทำเป็นคนดีต่อหน้าข้า เหล้าที่น้องสี่เอามาให้ข้า นายมีสิทธิ์อะไรไปแย่ง"
เฉินเจิงไม่พูดอะไร นั่งลงบนม้านั่งข้างๆ โยกขาสองข้าง ส่ายหน้าไปมาอย่างเรื่อยเปื่อย มองคู่หูคู่เก่าสองคนนี้จ้องตากันเหมือนไก่ชน ดวงตาค่อยๆ หรี่ลงอย่างขบขัน
จ้าวกังถลึงตาใสหลี่หยุนหลง "มีสิทธิ์อะไร ว่ามาสิ มีสิทธิ์อะไร นายจะดื่มก็ได้ ฉันจะไปเรียกเทียนน้อยมาเป็นเพื่อนดื่มกับนายเอง"
หลี่หยุนหลงได้ยินคำว่าเทียนน้อย อาการทระนงก็หดหายไปทันที แต่ปากยังไม่ยอมอ่อน
"เฮ้ ยายเหมา นายไปเรียนมาจากไหนถึงได้รู้จักเรียกกำลังเสริม ต่อให้เทียนน้อยไม่อยู่ วันนี้ข้าก็ดื่มให้ได้อยู่ดี"
เฉินเจิงมองจ้าวกังแล้วมองหลี่หยุนหลง เขาย่อมรู้ดีว่าเทียนน้อยคือใคร
แต่ก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเข้าไปใกล้
"เทียนน้อย? ใครกัน?"
จ้าวกังดึงแขนเฉินเจิงมาเล่าให้ฟังข้างๆ
"ฉันบอกนายนะ ไอ้เหลานี่หน้าตาเนี้ยบ แต่พอมานอนโรงพยาบาล กลับไปติดใจพยาบาลสาวคนหนึ่งของที่นี่
ไม่งั้นนายคิดว่ามันทำไมถึงไม่ยอมออกจากโรงพยาบาลล่ะ แผลหายเกือบจะสนิทแล้ว ยังทำเป็นคนไข้อยู่ทุกวัน"
"โอ้~ พยาบาลสาวคนนั้นจะมองตานายติดหรือไงล่ะ?"
เฉินเจิงลากเสียงยาว หันไปมองหลี่หยุนหลงด้วยสายตาเย้าแหย่
หลี่หยุนหลงได้ยินก็ร้องขึ้น
"พูดอะไรกัน ข้าสมัยหนุ่มๆ ก็เป็นหนุ่มหล่อประจำหมู่บ้าน ใครๆ ก็อยากมาสู่ขอ จนธรณีประตูแทบจะพัง"
"เก่งมากพี่ชาย นายนี่เป็นไม้แก่ปลายยอดจริงๆ ฉันบอกแล้วไง นายอายุเท่าไหร่แล้ว ควรคิดถึงเรื่องส่วนตัวของตัวเองได้แล้ว เทียนน้อยน่ะ บ้านเป็นยังไงบ้าง?"
หลี่หยุนหลงอายุสามสิบกว่าๆ ถูกน้องชายสองคนล้อเล่นต่อหน้าต่อตา หน้าก็เริ่มจะรับไม่ไหว หันหน้าหนีแล้วโบกมือ
"ไปๆๆ พวกนายมัวแต่อยากรู้อยากเห็นอะไรกันนัก อยากได้เมียก็ไปหาซิ อย่ามาล้อข้าเล่น"
จ้าวกังกับเฉินเจิงสบตากัน แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
ม่านถูกเปิดออก พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินถือถาดยาเข้ามา
อายุราวยี่สิบต้นๆ ผมสั้นทรงประบ่า หน้าตาสะสวย เสื้อกาวน์สีขาวซักสะอาดเอี่ยม ช่วงคอเผยให้เห็นขอบเสื้อแจ็กเก็ตบุนวมลายดอกไม้
นางคือเทียนอวี้
พอเดินเข้ามา นางเห็นเฉินเจิงซึ่งเป็นหน้าใหม่ ก็ชะงักเล็กน้อย
เฉินเจิงลุกขึ้นยืน พยักหน้าอย่างสุภาพ
"สวัสดีครับ ผมเฉินเจิง มาเยี่ยมท่านผู้บัญชาการหลี่ คุณคือพยาบาลเทียนสินะครับ"
เทียนอวี้หยุดมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ เหมือนจำอะไรได้ ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
"โอ้ ท่านคือคนที่นายพลหลี่พูดถึงบ่อยๆ สินะคะ"
"เขาพูดถึงผมเหรอครับ?"
เฉินเจิงเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
"พูดถึงหลายครั้งเลยล่ะค่ะ"
เทียนอวี้ยิ้ม
"บอกว่าไว้จะไปหาท่านดื่มเหล้าด้วยเมื่อออกจากโรงพยาบาล แล้วยังบอกว่าท่านสู้เก่งกว่าตัวเขา แค่พูดน้อยไปหน่อย"
เฉินเจิงหันไปมองหลี่หยุนหลง แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
"เขาพูดอะไรเกี่ยวกับผมอีกไหม?"
"พอๆ พอ"
หลี่หยุนหลงนั่งไม่ติดแล้ว โบกมือให้เทียนอวี้
"เทียนน้อย อย่าไปฟังมันถามอะไรมากเลย ไอ้หนูนี่มันไม่ใช่คนดีอะไรหรอก"
"เหรอครับ?"
เฉินเจิงยิ้ม ปล่อยมือ แล้วกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
"คุณพยาบาลเทียนสินะครับ ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?"
เทียนอวี้ตะลึง ยังไม่ทันตั้งตัวกับคำถามที่เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
"ยี่สิบค่ะ"
"บ้านอยู่ที่ไหนครับ?"
"บ้านเกิดอยู่ที่ลวี่โจว มณฑลหานตงค่ะ"
"ที่บ้านทำอะไรครับ?"
เทียนอวี้ถูกถามจนตั้งตัวไม่ติด "คุณพ่อเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยค่ะ"
"ดีมากเลยครับ บัณฑิต"
เฉินเจิงพยักหน้า แล้วยังคงจ้องมองนาง "เรียนหนังสือมากี่ปีครับ?"
"เรียนครูได้สองปี แล้วก็สมัครเป็นทหารค่ะ"
"อืม ใช้ได้"
เฉินเจิงพยักหน้าอีกครั้ง
"ที่บ้านยังมี..."
"พอๆ พอๆ"
หลี่หยุนหลงทนไม่ไหวแล้ว เอามือทุบโต๊ะหัวเตียงปังหนึ่งที
"น้องสี่ นายจะทำบัญชีสำมะโนครัวอะไรกันนักหนาวะ ข้าแค่นอนโรงพยาบาล นายจะขุดถึงบรรพบุรุษของเขาไปถึงไหน?"
จ้าวกังที่นั่งกลั้นยิ้มอยู่ข้างๆ ก็ช่วยพูดเสริมอย่างช้าๆ
"เฉินเจิง วิธีถามแกนี่ เหมือนกองตรวจสอบของหน่วยเราเป๊ะๆ เลยนะ อย่างกับท่านพลเอกเลี้ยงมาอย่างนั้นแหละ"
เฉินเจิงถึงได้ลดท่าที ทำเป็นคนสอบสวนลง ยิ้มแหยะๆ แล้วหันไปพูดกับหลี่หยุนหลง
"พี่ชาย ผมก็เป็นห่วงพี่นี่นา เจอเมียพี่ครั้งแรก ก็ต้องทำความรู้จักไว้ก่อนสิ"
"เมียบ้าอะไร ไปๆๆ"
หลี่หยุนหลงหยิบหมอนจะปาใส่
"เหลาเจา รีบพาไอ้หนูนี่ไปให้พ้นๆ หน้าไป๊"
จ้าวกังยิ้มๆ ลุกขึ้น ตบไหล่เฉินเจิง "ไปเถอะ ไปเถอะ ถ้าอยู่ต่ออีก ไอ้เหลานี่อาจจะแผลกำเริบเพราะโมโหก็ได้นะ"
เฉินเจิงก็รู้จักพอ ลุกขึ้นยืน ทำความเคารพหลี่หยุนหลง
"เอาล่ะ พี่ชายพักผ่อนเถอะ รอพี่หายดีออกจากโรงพยาบาล พวกเราค่อยไปดื่มกันใหม่"
"ไป๊"
หลี่หยุนหลงตะคอกลั่น
เฉินเจิงกับจ้าวกังยิ้มๆ เดินออกจากห้องพยาบาล
เทียนอวี้ถือถาดยาเดินตามมาส่งสองก้าว
"ผู้บัญชาการ เดินทางปลอดภัยนะคะ"
เฉินเจิงหันไปยิ้มให้นาง "คุณพยาบาลเทียน พี่ชายผมคนนี้ ปากไม่ดีนัก แต่ใจดีนะครับ ขอรบกวนคุณดูแลเขาด้วย"
เทียนอวี้พยักหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงหลี่หยุนหลงตะโกนออกมาจากในห้อง
"น้องสี่ นายยังอยู่นอกนั้นนินทาข้าอีก เรากลับไปได้แล้ว"
เฉินเจิงกับจ้าวกังสบตากัน หัวเราะลั่น เดินเคียงข้างกันออกจากประตูใหญ่โรงพยาบาลสนาม