ความหยิ่งทะนงในใจของมู่ซีฉือได้รับการเติมเต็มอย่างถึงที่สุด
เขายื่นมือน้อย ๆ ออกไป ถามอย่างระมัดระวัง "จือจือ พวกเราเล่นเสี่ยงเซียมซีด้วยกันเถิด"
จือจือได้ยินเสียงเคลื่อนไหวด้านนอก ก็ผละจากข้างกายมู่ซีฉือวิ่งออกไป เกือบชนเขาล้ม
เพื่อนน้อย ๆ พากันเผยแววตางุนงงและเย้ยหยัน
ราวกับกำลังบอกว่า จือจือไม่ชอบเจ้าเลยสักนิด เจ้ากำลังคุยโว
มู่ซีฉืออดกลั้นต่อไปไม่ไหวในบัดดล ขอบตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา...
"ข้าเกลียดนาง!" มู่ซีฉือหมุนตัวแล้ววิ่งจากไป
ฮือ ๆ ๆ น้องสาวไม่เพียงไม่สนใจเขา ยังจงใจชนเขาอีก เขาน้อยใจแทบขาดใจ!
ริมสระ มู่ฟางเฟยถูกคนช่วยขึ้นมาแล้ว นางคล้ายเสียสติ กระเสือกกระสนคลานหนีออกไปข้างนอก "มีผี! มีผี! เห็นผีแล้ว..."
จือจือยืนอยู่บนฝั่งด้วยความสงสัยใคร่รู้
ทันใดนั้น รากไม้บิดงอเป็นปมปมหนึ่งในกระเป๋ารูปกระต่ายก็พุ่งทะยานออกมา
เสียงหวีดหวิวดังขึ้น รากไม้พุ่งลงไปในน้ำ
สิ่งนี้คือสมบัติที่ท่านอาจารย์ใหญ่ให้แก่จือจือ ได้ยินว่าเรียกว่าอะไรสักอย่างว่าเส้นชีพจรมังกร
เป็นสมบัติล้ำค่า หากทำหาย อาจารย์ใหญ่ต้องโกรธเป็นแน่
นางก้มหน้ามอง เห็นเงาใบหน้าสตรีผู้หนึ่งปรากฏขึ้นในสระ
"ท่านอา ท่านเป็นใครรึ นำเส้นชีพจรมังกรคืนจือจือมา!"
สระน้ำราบเรียบดั่งกระจก ปราศจากระลอกคลื่นใด ๆ
จือจือยื่นก้นงอนขึ้น กำลังจะกระโจนลงไป ทันใดนั้นก็ถูกคนกระชากคอเสื้อด้านหลังขึ้นมา
ขาทั้งสองของนางลอยพ้นพื้น ราวกับ 'เหาะ' ขึ้นกลางอากาศ
"เจ้าเด็กน้อย เจ้าทำอะไรน่ะ" มู่หนานถิงรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า
เมื่อครู่เจ้าเด็กน้อยนี่คิดจะกระโดดลงสระรึ
"ในน้ำมีท่านอาอยู่" นางชี้นิ้วไปที่ผิวน้ำ