“ซูชิงโหรว เจ้ายังมีมโนธรรมอยู่บ้างหรือไม่? ครั้นนั้นบิดาเจ้าถูกปล้นระหว่างขนส่งบรรณาการวันเกิด เกือบถูกประหารเสียแล้ว หากไม่ใช่ข้าเอ่ยปากขอร้อง เขาคงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้” มู่ตงเซิงตำหนิเสียงเข้ม
“ท่านอัครมหาเสนาบดีมู่ ข้าเคยขอให้ท่านช่วยพูดแทนหรือ? ไม่ใช่ท่านเต็มใจเองหรอกหรือ? อายุปูนนี้แล้วยังเอาบุญคุณมาทวงตอบแทน ไม่ละอายบ้างหรือไร?” ซูชิงโหรวหัวเราะเย็นชา
มู่ตงเซิงโกรธจนตาแดงก่ำ “เจ้า...”
มู่หนานถิงมองหญิงงามตรงหน้า แล้วรู้สึกว่านางช่างแปลกหน้าหาใดเปรียบ
น้องสาวข้างบ้านผู้ร่าเริงมีชีวิตชีวาในวันวาน เคยช่วยเขาคัดตำราและวิ่งตามเรียกพี่ถิง นางเปลี่ยนเป็นคนชวนรังเกียจเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
เขาค่อย ๆ กำหมัดจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ ในดวงตาแทบไม่มีความโกรธ มีเพียงความผิดหวังมากกว่า
“หุบปาก! ชิงโหรว รีบขอโทษพวกเขาเดี๋ยวนี้!” เซียวหวานหนิงตำหนิ
“ข้าก็พูดไม่ผิด ไยต้องขอโทษพวกเขาด้วย?” ซูชิงโหรวทำปากยื่นอย่างแง่งอน “อาหลานคู่นี้โง่เขลาอยู่แล้ว ไหนเลยจะเทียบเจ้าได้”
เซียวหวานหนิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างแนบเนียน
จือจือราวกับลิงน้อย นางคว้าแขนมู่หนานถิงแล้วปีนป่ายขึ้นไปบนบ่าของเขาในไม่กี่อึดใจ ก่อนนั่งคร่อมอยู่บนคอเขา
นางเท้าเอว มองซูชิงโหรวจากเบื้องบน “ท่านป้าตัวร้ายพูดเหลวไหล! จือจือกับท่านน้าสี่ฉลาดทั้งคู่ ความสามารถของท่านน้าสี่สูงมาก สูงเท่าตึกสามสี่ชั้นเลยนะ”
มู่หนานถิงชี้ตัวเองอย่างงุนงง อะไรนะ? ข้าหรือ?
ซูชิงโหรวถูกคำว่า “ท่านป้า” ทำให้โกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว นางเงยหน้ามองจือจือ “นังเด็กปากเหม็น กล้าประลองกันหรือไม่?”
มู่หนานถิงยังไม่ทันห้าม จือจือก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ท่านป้าปากเหม็น ประลองก็ประลอง!”
“ได้สิ! อีกสามวันจะมีงานร่ำกวีอธิษฐานฝน ให้ท่านน้าสี่ของเจ้าประลองกับหวานหนิงดีหรือไม่? หากมู่หนานถิงแพ้ เจ้าต้องไปขอร้องฮ่องเต้ให้ปล่อยตัวใต้เท้าเซียว แล้วคุกเข่ากราบขอโทษใต้เท้าเซียวด้วย!” ซูชิงโหรวหรี่ตาลง ราวกับงูพิษที่แลบลิ้นขู่ฟ่อ