เมื่อเห็นฮ่องเต้กับมู่ตงเซิงเงียบงัน เซียวเฮิงก็รู้ว่าตนได้เปรียบแล้ว
เขาพูดจาไม่คิด ใช้ถ้อยคำชั่วร้ายว่า “มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์ให้กำเนิดหงส์ ลูกหนูย่อมขุดรู! ลูกนอกสมรสคนหนึ่งสอบได้เกรดอู๋ก็ถือว่าปกติแล้ว!”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
นางกำนัล ขันที และราชครูต่างพากันคุกเข่าหมอบลงกับพื้น
ฉีอี้เหวิน มู่ตงเซิง และฉีเป่ยเหยี่ยนจ้องเขาเขม็งด้วยความโกรธ
เซียวเฮิงสะดุ้งด้วยความตกใจ แล้วหลบไปอยู่หลังเซียวหมิงรุ่ยโดยไม่รู้ตัว
เซียวเฮิงขึ้นชื่อว่าเป็นอัจฉริยะ คงไม่มีทางไม่รู้ว่าลูกนอกสมรสหมายถึงอะไร
ถึงกับพูดจาน่าเกลียดเช่นนี้กับเด็กอายุสี่ขวบ ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน!
ความคิดเช่นนี้สมควรถูกประหาร!
“เฮอะ เด็กพูดจาไม่รู้ความ! องค์ชายหญิงฝู่หนิงทำร้ายเฮิงเอ๋อร์จนเป็นอย่างไรแล้ว? เฮิงเอ๋อร์โกรธก็เลยพูดกับนางไปสองคำเท่านั้น” เซียวหมิงรุ่ยรีบอธิบาย
ใบหน้าของมู่ตงเซิงแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาคำรามเสียงต่ำ “มันเป็นเรื่องเดียวกันหรือ? อายุยังน้อยก็เลยด่าคนด้วยคำพูดชั่วร้ายเช่นนี้ได้หรือ?”
“เฮิงเอ๋อร์พูดความจริง อีกทั้งก็ไม่ได้ด่าใครเสียหน่อย” เซียวหมิงรุ่ยเอ่ยเสียงอ่อน
มู่ตงเซิงไม่ยอมแล้ว ในเมื่อไม่พอใจก็ลงมือเสียเลย “ความจริงบ้านเจ้าน่ะสิ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
“กล้ารังแกทั้งลูกสาวและหลานสาวข้า ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!”
เขาชกเปรี้ยงเข้าที่ใบหน้าของเซียวหมิงรุ่ย แม้จะอายุมากแล้ว แต่หมัดของเขากลับรวดเร็วจนน่าตกใจ
ชายวัยกลางคนทั้งสองไม่สนใจท่าทีอีกต่อไป ต่างลงไม้ลงมือกันอย่างหนัก
หลังผ่านไปห้ากระบวนท่า มู่ตงเซิงก็ได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด
เซียวหมิงรุ่ยร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา “อ๊าก... ฮ่องเต้ ช่วยข้าด้วย...”
“มู่ตงเซิงกำลังฆ่าขุนนางในราชสำนักแล้ว...”
ฉีอี้เหวินไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วหันไปอีกทาง ทำเป็นมองไม่เห็น
เขาเพียงเตือนว่า “ท่านอาจารย์ จือจือยังอยู่ พูดจาให้สะอาดหน่อย”
“พ่ะย่ะค่ะ!” มู่ตงเซิงรับพระบัญชาแล้วเปลี่ยนคำพูดทันที “ความจริงบ้านเจ้าน่ะสิ ข้าจะส่งท่านไปสวรรค์ชั้นฟ้า ให้ขี่กระเรียนไปสู่ปรโลก!”