“เจ้าหมายถึงสิ่งนี้หรือ?” มู่หนานถิงรีบล้วงเครื่องรางสันติมงคลออกมา แล้วยื่นให้จือจือ
จือจือบีบเครื่องรางสันติมงคลไว้ในมือ พลันเข้าใจขึ้นมา “จือจือเข้าใจแล้ว นี่คือเครื่องรางแลกเปลี่ยน!
บนตัวเซียวหวานหนิงต้องมีอันที่เหมือนกันทุกประการแน่ หากพวกท่านสวมเครื่องรางไว้พร้อมกัน ความสามารถของท่านน้าสี่ก็จะสลับกับเซียวหวานหนิง”
“หมายความว่า คนที่ไร้ความรู้ โง่เขลาเบาปัญญาควรเป็นเซียวหวานหนิงต่างหาก!” ดวงตาของมู่ตงเซิงปะทุโทสะ
ประกายวาววับพาดผ่านดวงตาของมู่หนานถิง “มิน่าเล่า ตอนสอบจวี่เหรินปีนั้น ข้าถึงลืมทุกอย่าง ส่วนเซียวหวานหนิงกลับสอบได้เป็นจวี่ยวน ทั้งที่แต่เดิมเขาเป็นอันดับสุดท้ายของสำนักศึกษา! มิน่าเขาถึงมอบเครื่องรางสันติมงคลให้ข้าทุกปี!”
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธ เพลิงโทสะไร้ที่มาพลันลุกโชนขึ้นในอก
เซียวหวานหนิงทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรกัน?
เขาเคยช่วยชีวิตเซียวหวานหนิงไว้นะ!
มู่หนานถิงรู้สึกหนาวเหน็บหัวใจและไม่คุ้มค่า หากรู้แต่แรก ตอนนั้นเขาน่าจะปล่อยให้เซียวหวานหนิงจมน้ำตายไปเสีย!
“เมื่อสวมเครื่องรางแลกเปลี่ยนครบสามวัน ก็จะออกฤทธิ์เจ้าค่ะ” จือจืออธิบาย
มู่หนานถิงอุ้มจือจือขึ้นมาทันที “เจ้าตัวเล็ก รีบช่วยข้าที! ข้าจะเอาความสามารถของข้าคืนมา!”
“จือจือเข้าไปยุ่งกับกรรมของผู้อื่นตามใจไม่ได้หรอกนะ”
“ข้าเป็นผู้อื่นเสียที่ไหน? เจ้าตัวเล็ก ข้าคือท่านน้าสี่ที่เจ้าชอบและนับถือที่สุดนะ” มู่หนานถิงยกยอตัวเองอย่างไม่เกรงใจใคร
จือจือก้มตัวลง ทำท่าทางเหมือนจะอาเจียน “แหวะ……”
น่าขยะแขยง!
ฝูหยงกับมู่หนานเซิงต่างพากันหัวเราะ