“บางทีเจ้าอาจไม่รู้ว่า หนึ่งปีก่อนตอนที่ข้าแต่งเข้าตระกูลหลิน เพียงแรกพบเจ้า ข้าก็มีใจให้เจ้าอย่างลึกซึ้งแล้ว!”
หลินหนิงเซียงเอ่ยพลางลูบไล้ร่างหลี่ฝานด้วยมือคู่งามอ่อนโยนไม่หยุด ท่าทางร้อนรนจนแทบอดใจไม่ไหว ยิ่งกว่าหนุ่มฉกรรจ์วัยยี่สิบเสียอีก!
“เมื่อก่อนเห็นเจ้าถูกคนในหมู่บ้านรังแกอยู่เสมอ พี่สาวก็ปวดใจเหลือเกิน ได้แต่หวังว่าจะได้อยู่เคียงข้าง คอยทะนุถนอมเจ้าให้ดี!”
“ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เจ้าจะเปลี่ยนไปจริง ๆ พี่สาวดีใจกับเจ้ามากเหลือเกิน!”
“อย่าเสียเวลาเลย อีกเดี๋ยวพวกเขาทางนั้นเสร็จธุระก็คงมาหาเจ้าแล้ว รีบเถอะ!”
หลินหนิงเซียงแทบจะแนบทั้งร่างเข้ากับหลี่ฝาน ทว่าภายในใจของหลี่ฝานกลับมีเพียงเสียงเย็นชา!
ยังดีที่ฉันผ่านชีวิตมาสองชาติ ไม่ได้หลงรักจนหน้ามืดตามัวแล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกนางล่อลวงจนหัวหมุนแน่
ถ้าเป็นตอนที่ฉันยังไม่มีความสามารถ ได้ยินคำพูดแบบนี้ก็คงเชื่อจริง ๆ
แต่ตอนนี้น่ะ แค่คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้แล้วว่าคำพูดของนางมีแต่คำโกหก สิ่งที่ต้องการก็แค่หลักประกันเลี้ยงดูระยะยาว แถมยังไม่มีใครกล้ารังแกอีกด้วย
แต่หลินหนิงเซียงเรือนร่างร้อนผ่าว ทั้งแววตา ท่าทาง และถ้อยคำ ล้วนแสดงได้แนบเนียนไร้ที่ติ
ถ้าอยู่ในยุคหลัง นางคงได้เป็นถึงนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมแน่
หลี่ฝานไม่ชอบสตรีเช่นนี้ แต่ก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ แล้วเอ่ยห้ามปรามว่า
“พี่สะใภ้ พี่ใหญ่หลินพลีชีพเพื่อชาติ ร่างยังไม่ทันเย็น การกระทำของเราสองคนเช่นนี้ผิดทำนองคลองธรรมอย่างยิ่ง ไม่สมควรเด็ดขาด”
“ตอนนั้นข้าถูกบังคับให้แต่งเข้าตระกูลหลิน ไม่เคยมีใจให้เขาแม้แต่น้อย!”