“ปัง!”
เสียงดังทุ้มหนักกึกก้อง ศอกของเขากระแทกเข้ากลางหัวหมาป่าป่าตัวที่อยู่ทางขวาอย่างจัง!
กระบวนท่านี้คือท่าสังหารอันดุดันของวิชาดาบวายุคลั่ง ซึ่งรุกและรับได้ในคราวเดียว!
กะโหลกหมาป่าสีเทาแตกกระจายตามเสียงปะทะ มันไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้องคร่ำครวญ ร่างก็ล้มตึงลงบนพื้นหิมะ
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ฝูงหมาป่าแปดตัวก็เหลือรอดเพียงครึ่งเดียว
หมาป่าจ่าฝูงตาบอดข้างหนึ่งเห็นลูกน้องล้มตายต่อเนื่อง จึงรู้ว่ามนุษย์สองขาตรงหน้าน่าหวาดหวั่นเพียงใด มันพลันกระโจนเข้าร่วมวงต่อสู้
มันออกแรงตะกุยหิมะด้วยขาทั้งสี่ ร่างมหึมาพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ กลิ่นอายดุร้ายที่เหนือกว่าหมาป่าทั่วไปพลันระเบิดออกมา
ปากกว้างอ้าออกจนแทบเท่ากะละมัง เขี้ยวแหลมวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ พุ่งเข้าใส่ลำคอของหลี่ฝาน!
กลางอากาศ หมาป่าจ่าฝูงแผ่บารมีดุร้ายเข้มข้น เจตนาสังหารเย็นยะเยือกพุ่งปะทะใบหน้า!
“มาดี!”
หลี่ฝานตวาดเสียงต่ำ ดาบล่าสัตว์ในมือกวัดแกว่งรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ กระแสลมคมกริบจากคมดาบกรีดร้องดังสนั่น
เมื่อหมาป่าจ่าฝูงตาบอดข้างหนึ่งพุ่งเข้ามาในระยะโจมตี เขาก็ออกแรงทั้งสองแขน บิดเอวและสะโพกฉับพลัน ก่อนฟันดาบออกไปสุดกำลัง!
กร๊อบ!
คมดาบปะทะร่างหมาป่าอย่างรุนแรง!
หมาป่าจ่าฝูงตาบอดข้างหนึ่งส่งเสียงร้องโหยหวนก้องพงไพร หน้าอกถูกฟันแยกด้วยดาบเดียว เลือดร้อนฉ่ำสาดกระเซ็นลงมา ย้อมหิมะขาวใต้เท้าให้กลายเป็นสีแดง
ร่างมหึมากระแทกพื้นอย่างหนัก ขาทั้งสี่ดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวจะห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจขาดสิ้น!
หมาป่าสีเทาสามตัวที่เหลือเห็นหัวหน้าตายต่อหน้า ไหนเลยจะกล้าสู้ต่อ? พวกมันหางจุกตูด ส่งเสียงครางหงิง ๆ ก่อนหันหลังหนีเตลิดเข้าไปในป่าทึบ