นายกองทหารแตกพ่ายผู้นี้โอหังอวดดี คิดจะสังหารคนทั้งหมู่บ้านเพื่อฉวยเอาความชอบทางทหารไปเป็นของตน บัดนี้พ่ายแพ้แล้ว
กระบวนท่านี้ของหลี่ฝานกระแทกเกราะคุ้มใจกลางอกของอีกฝ่ายจนแหลกยับ ทั้งยังซัดร่างทั้งร่างให้ลอยละลิ่วจากหลังม้า ราวกับว่าวสายขาด ก่อนตกกระแทกพื้นหิมะอย่างแรง จนหมดเรี่ยวแรงจะต่อต้าน!
แม่ทัพพ่ายแพ้ ไม่รู้เป็นตายร้ายดี!
ทหารแตกพ่ายที่เหลืออีกยี่สิบกว่าคนสิ้นความเหี้ยมโหด สีหน้าซีดเผือด ขวัญกระเจิง ไม่กล้าพัวพันต่ออีก ต่างพากันหนีเตลิดออกนอกหมู่บ้าน!
“หากข้าไม่อนุญาต พวกเจ้าก็อย่าคิดว่าจะหนีไปได้!”
หลี่ฝานกวาดตามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเยียบเย็น
ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใคร บังอาจทำร้ายพี่น้องและชาวบ้านของเขา ก็ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!
“ไล่ตามไป! ฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
หลี่ฝานออกคำสั่งพลางก้มเก็บคันธนูยาวกับกระบอกลูกธนูของพลธนูฝ่ายศัตรูบนพื้น
กองทัพพ่ายแพ้ก็พังทลายราวภูเขาถล่ม!
ยามนี้พวกทหารอันธพาลได้แต่แค้นที่มารดาของตนให้ขามาน้อยไปสองข้าง ราวกับตอนถูกกองทัพม้าเหล็กของชนเผ่าเถื่อนบดขยี้ที่ชายแดนเมื่อไม่นานมานี้!
ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านล้วนฆ่าจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว พอได้ยินคำสั่งไล่ล่า ต่างกำอาวุธแน่นแล้ววิ่งไล่ตามสุดชีวิต
พรานหลายคนตามหลี่ฝาน ง้างคันธนูพาดลูกศร เล็งไปยังเหล่าทหารอันธพาลที่กำลังหลบหนี
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศออกไป
ทหารแตกพ่ายหลายคนที่วิ่งรั้งท้ายถูกลูกธนูยิงเข้าใส่ ต่างร้องโหยหวนก่อนล้มลงกับพื้น ดิ้นรนอยู่ไม่กี่ครั้งก็แน่นิ่งไป
คนอื่น ๆ ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แตกตื่นอลหม่าน ทิ้งดาบทวนในมือแล้วกลิ้งคลานหนีกระจัดกระจาย
บางคนมุดเข้าไปในหลุมลึกที่มีหญ้ารกริมทาง บางคนวิ่งสุดแรงไปทางป่าเขา ขอเพียงเอาชีวิตรอดก็พอ