หลี่ฝานเดือดดาลแล้ว
แต่สถานการณ์ตรงหน้าบีบให้เขาต้องรักษาสติและข่มกลั้นอารมณ์ไว้!
ทหารเดนทัพกลุ่มนี้แตกต่างจากศัตรูทุกคนที่ผ่านมา อันตรายยิ่งกว่ามาก ประสบการณ์รบจากสงครามยาวนานของพวกมัน หาใช่โจรป่าที่ไหนจะเทียบได้!
หากไม่อาจเผด็จศึกได้โดยเร็ว ปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เกรงว่าวันนี้ผู้คนทั้งหมู่บ้านหลิ่วซู่จะต้องตายกันหมด!
หลี่ฝานเร่งเร้าวิชาดาบวายุคลั่งอย่างสุดกำลัง เทพลังทั้งหมดที่เพิ่งหยั่งรู้ได้ รวมถึงปราณกระแทกจากตันเถียน เข้าไปในดาบ
ชั่วพริบตา แสงเย็นเยียบพลันพุ่งทะยานสูงขึ้นหลายฉื่อ!
ดาบฟาดออกไป อากาศรอบข้างถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง ส่งเสียงหวีดหวิวบาดหู!
ทหารแตกทัพคนที่ฟันเว่ยต้าลี่บาดเจ็บกำลังจะลงมือซ้ำ
เขาเห็นคมดาบฟันขวางเข้ามาแล้ว ทว่าไม่ทันได้ตอบสนองแม้แต่น้อย
แสงเย็นวาบผ่านฉับพลัน!
ฉัวะ!
โลหิตสาดกระเซ็นขึ้นฟ้า!
ทหารชราเคราะห์ร้ายผู้นั้นยังไม่ทันได้กรีดร้อง เสียงก็พลันติดค้างอยู่ในลำคอ ศีรษะร่วงลงพื้น ร่างไร้หัวหงายหลังล้มตึง!
หลี่ฝานไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขาเบี่ยงกายประคองเว่ยต้าลี่ที่กำลังโงนเงนไว้ พลางตวาดเสียงเข้มอย่างเร่งร้อนว่า «พาเขาไปทำแผล!»
บาดแผลบนหัวไหล่ของเว่ยต้าลี่ลึกจนเห็นกระดูก โลหิตซึมชุ่มอาภรณ์ แม้เจ็บจนร่างสั่นเทา เขาก็ยังกัดฟันส่ายหน้า มือกำพลองยาวในมือแน่น
«ข้าไม่เป็นไร… ยังสู้ได้!»
«เชื่อฟัง!»
หลี่ฝานตวาดต่ำ น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
สนามรบเต็มไปด้วยอันตราย ชาวบ้านธรรมดาที่ไม่เคยผ่านการต่อสู้เอาเป็นเอาตาย หากฝืนสู้ทั้งที่บาดเจ็บ ก็มีแต่จะทิ้งชีวิตไปเปล่า ๆ เขาผลักเว่ยต้าลี่ไปทางด้านหลังเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารเข้มข้น
ในเมื่อเป็นทหารเดนทัพที่กลายเป็นโจร ก็สังหารให้หมด อย่าปล่อยปัญหาไว้ภายหลัง!