หลี่ฝานคนนี้...ไม่ชอบมาพากลแล้ว!
เด็กหนุ่มที่เคยขลาดเขลา พูดจาซื่อทื่อ แถมยังดูโง่เขลาอยู่บ้าง...
เพียงช่วงเวลาไม่นาน กลับกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์และเฉียบไวถึงเพียงนี้ ทุกถ้อยคำทุกการกระทำไร้ช่องโหว่ ไม่ยอมเผยจุดอ่อนแม้แต่น้อย?
ซุนฉุนหวยไม่เอ่ยปากอีก เพียงยืนมองอยู่ข้าง ๆ
ทว่าหวังเฉียงอาศัยพรรคพวกที่มีมากกว่า พลันแค่นหัวเราะแล้วก้าวออกมาหนึ่งก้าว สายตาคุกคามขณะกล่าวว่า
“หลี่ฝาน ดูสีหน้าเจ้าสิ แก้มแดงมีเลือดฝาด กระปรี้กระเปร่าเต็มกำลัง ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำต่อหน้าชาวบ้านทั้งหลายแล้ว!”
“หลายวันมานี้เจ้าเข้าป่าล่าสัตว์ ได้เนื้อมานับพันชั่ง แต่กลับซุกไว้กินคนเดียว อย่าลืมสิ ตอนบิดาเจ้าสิ้นใจ ใครเป็นคนช่วยจัดการฝังศพให้ บ้านหลังนี้ของเจ้า ใครเป็นคนลงแรงช่วยสร้าง!”
“ทั้งหมดนี้คือความช่วยเหลือจากชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน ตอนนี้เจ้ามีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นแล้ว ก็ลืมบุญคุณเสียแล้วหรือ?!”
“พูดถูก! หลี่ฝาน เจ้าอย่าได้ลืมบุญคุณคนเป็นอันขาด!”
“ยามข้าวยากหมากแพง ทุกคนล้วนลำบาก เจ้าหาเนื้อมาได้ ก็ควรแบ่งน้ำแกงเนื้อให้ทุกคนสักคำ พอผ่านพ้นช่วงยากลำบากไปได้ ชาวบ้านย่อมจดจำบุญคุณของเจ้า แต่ถ้าเจ้าทำเรื่องราวจนถึงที่สุด ก็อย่าหาว่าพวกเราไร้ไมตรี!”
พวกสมุนของหวังเฉียงรีบส่งเสียงสนับสนุนตามน้ำ
ชาวบ้านรอบข้างต่างหิวโหยจนท้องกิ่ว ถูกคำพูดเหล่านั้นปลุกปั่นจนฮึกเหิมขึ้นมาทันที ต่างพากันส่งเสียงเห็นด้วยและเรียกร้องให้หลี่ฝานมอบเนื้อ แบ่งปันให้คนทั้งหมู่บ้าน
หลี่ฝานมองชาวบ้านกลุ่มนี้ที่คิดจะใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับเพื่อแย่งเหยื่อที่เขาเอาชีวิตเข้าแลกมา แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา
“ทุกท่าน เรื่องอื่นพักไว้ก่อน พวกเราพูดถึงเพียงสองเรื่องเก่าที่พวกท่านเพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่ก็พอ”