ภายใต้คมดาบเข่นฆ่าของพวกโจร ซุนฉุนหวย ผู้เคยอาศัยฐานะผู้ดูแลหมู่บ้านวางอำนาจอย่างกำเริบเสิบสาน ทั้งยังนำคนไปทวงผลประโยชน์จากหลี่ฝาน บัดนี้ไม่เหลือเค้าความผึ่งผายสง่างามดังเช่นก่อนอีกแล้ว
เมื่อมองดูซากศพที่เกลื่อนพื้น กระดูกทั่วร่างของเขาแทบอ่อนยวบไปหมด
ชาวบ้านที่อยู่ข้าง ๆ เองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน คนที่ตามไปทวงผลประโยชน์เมื่อครู่ตายไปกว่าครึ่ง
เหลือเพียงหลินต้าฉียงกับคนอีกไม่กี่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ละคนหน้าซีดเผือด ร่างแข็งทื่อ แม้แต่หายใจยังไม่กล้าหนัก เกรงว่าพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวจะนำภัยถึงชีวิตมาให้
“ท่านผู้กล้า ในหมู่บ้านของพวกเราถึงกับไม่มีข้าวจะกินอยู่แล้ว จะมีเงินหรือเสบียงเหลือให้พวกท่านได้อย่างไร ขอท่านโปรดเมตตาด้วยเถิด!”
ซุนฉุนหวยทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ ร่ำไห้พลางร้องขอชีวิต
“ฮึ! ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะมีอะไรกินหรือไม่ วันนี้ถ้าเอาเงินกับเสบียงออกมาไม่ได้ ก็มีแต่ตาย!” เสือแผลเป็นกล่าวอย่างโอหัง
“ท่านผู้กล้าโปรดระงับโทสะ! เอ่อ… แม้บ้านอื่น ๆ ในหมู่บ้านกำลังประสบภัยอดอยาก แต่ข้ารู้ว่ามีบ้านหนึ่งมีเนื้ออยู่ไม่น้อยกว่าพันชั่ง พวกท่านไปแล้วต้องได้ของกลับมาเต็มมือแน่!” ซุนฉุนหวยคิดแผนชั่ว หมายเบี่ยงเคราะห์ไปให้ผู้อื่น จึงรีบกล่าวขึ้น
“ใช่ ๆ เมียของหลี่ฝานงามหยาดเยิ้มอย่างยิ่ง ท่านผู้กล้าทั้งหลายไปแล้วต้องถูกใจแน่นอน!” หลินต้าฉียงพลอยซ้ำเติมด้วย
“จริงหรือ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสือแผลเป็นก็เลิกคิ้วขึ้น
“ท่านผู้กล้า ผู้อาวุโสอย่างข้าไม่กล้าโป้ปดหรอก!” บัดนี้ซุนฉุนหวยไม่เหลือความเย่อหยิ่งจองหองอย่างตอนอยู่บ้านหลี่ฝานอีกแล้ว เขาก้มหน้าประจบประแจงราวกับบ่าวไพร่