หลี่ฝานยื่นมือคว้าดาบยาวในมือของอีกฝ่ายมา ก่อนกวาดสายตาเย็นเยียบมองทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น
“คืนนี้ข้าไม่ฆ่าพวกเจ้า เพราะข้ายังคิดจะอยู่ในหมู่บ้านหลิ่วซู่ต่อไป”
“แต่หากมีครั้งหน้า ข้าจะล้างตระกูลจ้าวของเจ้าให้สิ้น!”
“ส่วนเงินที่ติดค้างเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ อีกสามวันข้าจะคืนให้ครบถ้วน ได้ยินชัดแล้วหรือไม่?”
จ้าวขุยกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับไหว ก่อนรีบพยักหน้าด้วยความหวาดกลัว
“ได้ยินแล้ว! ได้ยินแล้ว! ท่านหลี่ ข้าไม่กล้าหาเรื่องท่านอีกแล้ว!”
“ไสหัวไป!”
สิ้นเสียงตวาด
เหล่าลูกหลานตระกูลจ้าวตัวสั่นเทา ต่างประคองกันลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล คุ้มกันจ้าวขุยที่ขวัญหนีดีฝ่อ แล้วหนีออกจากบ้านตระกูลหลี่อย่างลนลาน
เคราะห์ร้ายจากการบุกมาล้อมสังหารถึงบ้าน ถูกหลี่ฝานสยบลงได้เพียงยกมือ
ทว่าหลังกลับถึงบ้านตระกูลจ้าว เมื่อเห็นคนในตระกูลบาดเจ็บสาหัส ค่ารักษาพยาบาลเพียงอย่างเดียวก็ต้องใช้เงินก้อนโต จ้าวขุยยิ่งแค้นจนยากจะข่มใจ!
เขากล้ำกลืนความอัปยศครั้งนี้ไม่ลง!
ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ขนาดนั้น ราวกับถูกเฉือนเนื้อบนตัวเขาไปอย่างไรอย่างนั้น!
“ท่านอา! หลี่ฝานทำให้พวกเราเสียหายหนักถึงเพียงนี้ จะปล่อยไปเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”
จ้าวฮวาซึ่งหลบอยู่ด้านหลังมาตลอดและไม่ได้ลงมือแม้แต่น้อย แววตาฉายประกายเหี้ยมเกรียม เอ่ยกัดฟัน
“ฮึ! แล้วจะไม่ยอมเลิกราได้อย่างไร? ฝีมือของมันบรรลุถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว ที่แท้ก็แสร้งเป็นหมูหลอกกินเสือมาตลอด!”
“คนตั้งสิบกว่าคนร่วมมือกันยังสู้ไม่ได้ หากไปหาเรื่องมันอีก ก็มีแต่จะถูกมันสังหารอย่างโหดเหี้ยม” จ้าวขุยแค้นจนแทบกัดฟันแตก
“ข้ามีวิธี!”
“ว่ามา” จ้าวขุยได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“เรื่องคืนนี้ ห้ามคนตระกูลจ้าวแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว จากนั้นเราปล่อยข่าวออกไปว่า หลี่ฝานเข้าเขาล่าสัตว์ ได้เนื้อมาเป็นจำนวนมากแต่กลับกินอยู่คนเดียว!” จ้าวฮวาหรี่ตาลง แล้วเลียริมฝีปากราวกับกระหายเลือด