“ยิงธนู!”
เสือแผลเป็นกัดฟันคำรามลั่น
ฟิ้ว ๆ ๆ…
ลูกธนูแหวกอากาศพร้อมเสียงหวีดแหลม พุ่งตรงเข้าใส่หลี่ฝาน!
หลี่ฝานบิดเอวฉับพลัน หิมะใต้ฝ่าเท้ากระจายฟุ้ง ร่างทะยานว่องไวราวเสือชีตาห์ที่พุ่งฝ่าสายลม หลบหลีกอย่างรวดเร็ว
ลูกธนูหลายดอกเฉียดผ่านหัวไหล่ไป
วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงกระดูกก็พลันแล่นเข้ามา
หัวธนูฉีกเนื้อจนเกิดบาดแผลลึกเห็นกระดูกตรงหัวไหล่ เลือดไหลลงมาตามแขน
“ยิง! ข้าอยากเห็นนักว่าไอ้สารเลวอย่างเจ้าจะทนได้อีกนานแค่ไหน!”
ห่าธนูระลอกที่สองพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
หลี่ฝานย่อตัวลงต่ำ กลิ้งไปข้างหน้า
ลูกธนูเฉียดหนังศีรษะของเขา ก่อนปักลงบนพื้นอย่างแรง แม้จะพยายามหลบเต็มที่ แต่ท้องกับต้นขาก็ยังถูกคมธนูกรีด บาดแผลหลายแห่งเปิดออก เลือดสีแดงฉานไหลทะลักทันที
เขาฝืนทนความเจ็บปวดจากเนื้อหนังและเส้นเอ็นที่ฉีกขาด ไม่กล้าหยุดฝีเท้า เร่งรุดเข้าใกล้พวกโจรอย่างรวดเร็ว
สามจั้ง!
สองจั้ง!
“ตายซะ!”
หลี่ฝานตวาดลั่น ก่อนเหวี่ยงดาบยาวในมือออกไปสุดแรง
แสงเย็นวาบแหวกอากาศ ดาบล่าสัตว์พุ่งเข้าแทงอกโจรคนหนึ่งอย่างแม่นยำ ขณะที่มันเพิ่งง้างคันธนูจนสุดและยังไม่ทันได้ปล่อยลูกธนู!
โจรผู้นั้นร้องโหยหวน ร่างเอียงวูบ ตกจากหลังม้า
ชั่วพริบตานั้น ลูกธนูเย็นเยียบอีกดอกก็พุ่งจู่โจมหัวใจของเขา!
ขนทั่วร่างหลี่ฝานลุกชัน เขากลิ้งตัวลงกับพื้น ลูกธนูเฉียดหลังไป ปักเข้ากับกำแพงดินด้านหลังจนหางธนูสั่นระริก
“ไอ้โจรชั่ว! กล้าฆ่าคนของข้าเชียวหรือ! วันนี้เจ้าต้องตายแน่!” เสือแผลเป็นสะบัดดาบยาว สั่งการเสียงกร้าว