กระต่ายไม่กินหญ้าหน้ารัง เงินทองกับอาหาร ขอเพียงจ้าวขุยไม่ทำเกินไปก็ยังพอพูดคุยกันได้
แต่ไอ้สารเลวนี่กลับกล้าหมายปองหูเตี๋ย นั่นเท่ากับล้ำเส้นของเขา รนหาที่ตายชัด ๆ!
ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ฝานราวกับมีเปลวไฟลุกโชน ทว่าจ้าวขุยเห็นแล้วกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ซ้ำยังหัวเราะเยาะอย่างย่ามใจยิ่งกว่าเดิม!
“เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ?”
“จะบอกให้ ต่อให้พ่อที่ตายไปของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พอเห็นข้าก็ยังต้องคิดให้ดีก่อน!”
“เจ้าหนุ่ม ลองคิดดูให้ดี หากเจ้าตายไป เมียแสนงามกับเหยื่อพวกนี้ก็จะตกเป็นของ...”
หลี่ฝานไม่เปิดโอกาสให้จ้าวขุยได้ทันตั้งตัว! ขณะที่อีกฝ่ายยังย่ามใจ เขาก็พลิกข้อมือในทันที!
แสงสีเงินวาบขึ้น ดาบล่าสัตว์คมกริบฟันจากล่างขึ้นบน!
จ้าวขุยมองการเคลื่อนไหวของหลี่ฝานไม่ทันแม้แต่น้อย พลันรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสที่ใบหูขวา!
เลือดร้อนฉ่าไหลทะลักลงมาตามลำคอ
“อ๊าก!”
เสียงร้องโหยหวนแหลมบาดหูดังขึ้น ใบหูขาดร่วงลงบนพื้นแล้ว!
เขาเบิกตาจ้องหลี่ฝานอย่างไม่อยากเชื่อ อยากยกมือขึ้นจับแต่ก็ไม่กล้า สุดท้ายทำได้เพียงยืนนิ่ง มือกุมหูที่เลือดไหลทะลักไว้แน่น
หลี่ฝานสะบัดเลือดออกจากคมดาบอย่างสงบนิ่ง ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเฉยชา
“อีกสามวัน ข้าจะชดใช้หนี้ของเจ้าให้ครบทั้งต้นทั้งดอก”
“แต่จำไว้ให้ดี ภัยเกิดจากปาก ต่อไปหากยังกล้าคิดร้ายกับคนข้างกายข้าอีก คราวหน้าข้าจะตัดหัวเจ้า!”
จ้าวขุยกุมหูที่เลือดไหลไม่หยุด ทั้งหวาดกลัวทั้งเดือดดาล เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าหนุ่มที่เคยว่าง่ายและถูกรังแกได้ตามใจผู้นี้ เพียงไม่กี่วันกลับกลายเป็นคนโหดเหี้ยมเด็ดขาดถึงเพียงนี้!
“เจ้า... เจ้ารอดูเถอะ!”