ความยินดีของหูเตี๋ยอยู่ได้ไม่นาน
เมื่อสายตาของนางตกลงบนคันธนู ลูกธนู และอาวุธเหล่านั้น หัวใจก็พลันกระตุกวูบ เสียงสั่นเครือเล็กน้อยขณะเอ่ยถามว่า
“พี่ใหญ่ วันนี้เข้าป่าไปพบเจอเรื่องใดกันแน่ เหตุใดจึงล่าสัตว์มาได้มากมายเพียงนี้?”
“แล้วอาวุธกับลูกธนูพวกนี้...เอามาจากที่ใด?”
ของที่ได้มามากมายผิดปกติเกินไป ความไม่สบายใจวนเวียนอยู่ในใจหูเตี๋ย นางกลัวว่าสามีจะไปก่อเรื่องบาดหมางกับผู้อื่นข้างนอก ถึงขั้นฆ่าคนชิงเหยื่อมา...
เรื่องเช่นนี้ไม่ได้พบเห็นได้น้อยนัก ในยุคนี้ถึงกับมีคนฆ่ากันตายเพียงเพราะอาหารคำเดียว!
เมื่อเห็นแววตาของหูเตี๋ยเผยความหวาดหวั่นและกังวล หลี่ฝานก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนปลอบเสียงนุ่มว่า “วันนี้โชคดี เข้าป่าไปเจอฝูงหมาป่า หากเข้าป่าอีกสักสองสามครั้ง ก็จะใช้หนี้เงินกับภาษีรายหัวหมดแล้ว”
“แต่อาวุธพวกนี้...” หูเตี๋ยขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย
“อ้อ เจ้าหมายถึงพวกนี้หรือ? มีทีมล่าสัตว์ทีมหนึ่งหนาวตายในป่า ไม่รู้ว่าเป็นคนจากหมู่บ้านไหน”
“ข้าเห็นอาวุธที่พวกเขาทิ้งไว้แล้วน่าเสียดาย จึงเก็บกลับมาด้วย”
“พอดีตอนนี้เรามีธนูกับลูกธนูแล้ว ต่อไปเข้าป่าล่าสัตว์ก็สะดวกขึ้นมาก ส่วนที่เหลือก็เอาไปแลกเงินมาใช้จ่ายในบ้านได้”
หลี่ฝานไม่อยากให้หูเตี๋ยกังวล ส่วนความจริงนั้น ต่อให้นางรู้ในภายหน้า ก็คงเข้าใจได้เอง
“จริงหรือ?”
หูเตี๋ยยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย สายตาจับจ้องใบหน้าหลี่ฝานเพื่อหาพิรุธ
หลี่ฝานมีสีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงหนักแน่น “ข้ารู้จักประมาณตน ดูแลตัวเองได้ ทั้งยังปกป้องครอบครัวนี้ได้”
เมื่อเห็นสามีไม่เร่งร้อน ทั้งไม่มีท่าทีร้อนตัวปกปิด แม้ความกังวลในใจหูเตี๋ยจะยังไม่มลายหายไป ท้ายที่สุดนางก็พยักหน้า ไม่ซักถามต่อ แล้วเข้าไปช่วยเขา