หลินต้าฉียงพุ่งเข้ามาในลานบ้านโดยไม่แม้แต่จะมองหลี่ฝานอีก ฝีเท้ามุ่งตรงไปยังกระท่อมเก็บฟืน ราวกับจะพุ่งเข้าไปให้ได้
แววตาของหลี่ฝานพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที
ไอ้หมอนี่รนหาที่ตายชัด ๆ!
หลี่ฝานยกเท้าขึ้นฉับพลัน ก่อนถีบเข้าใส่เอวด้านหลังของหลินต้าฉียงอย่างแรง
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น หลินต้าฉียงซึ่งร่างกายกำยำกว่าหลี่ฝานอยู่ทั้งรอบตัวเสียหลักทันที ล้มคะมำลงกับพื้นอย่างน่าอนาถ เจ็บจนกัดฟันร้องคราง
ถึงอย่างไรหลินต้าฉียงก็ไม่ได้กินอิ่มมาหลายวัน ในท้องไม่มีอาหาร เรี่ยวแรงทั่วร่างจึงอ่อนเปลี้ย แม้แต่เดินยังโซเซ แทบไม่มีแรงเหลือ
ส่วนหลี่ฝานนั้น หลังดูดซับพลังเลือดลมของราชันหมูป่า ทั้งยังกินอิ่มดื่มเต็มที่ ร่างกายก็เปลี่ยนแปลงไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ไม่ใช่คนอ่อนแอที่ใครจะรังแกได้ดังเช่นในอดีตอีกแล้ว
“ไอ้สารเลว กล้าบุกเข้ามาปล้นบ้านข้าถึงในเรือน เจ้าคงเบื่อชีวิตแล้วสินะ!”
น้ำเสียงของหลี่ฝานเย็นชา กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่าน
หลินต้าฉียงล้มจนมึนงง รีบยันพื้นเงยหน้าขึ้น สีหน้าประจบสอพลอปนหวาดกลัว ก่อนจะรีบร้อนแก้ตัวว่า
“พี่หลี่ พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน ข้าเคยช่วยท่านตอนเด็กนะ ท่านจะลืมบุญคุณกันไม่ได้!”
“ฮึ เคยช่วยข้างั้นหรือ?” หลี่ฝานหัวเราะเยาะ ก่อนกล่าวประชดว่า
“บุญคุณเล็กน้อยเมื่อครั้งนั้น เจ้าทวงคืนจากข้าไปเป็นสิบเป็นร้อยเท่านานแล้ว ทั้งข่มเหงรังแกและเอาเปรียบข้ามาตลอด ยังกล้าเอาเรื่องนี้มาพูดอีกหรือ?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง หลี่ฝานก็ไม่พูดพร่ำอีก กำหมัดแน่นแล้วกระหน่ำชกใส่ร่างหลินต้าฉียงราวกับห่าฝน
หลี่ฝานผ่านชีวิตมาถึงสองชาติ ย่อมมองคนออกทะลุปรุโปร่ง
โลกนี้ก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร คนใจดีมักถูกรังแก ยิ่งอ่อนแอและยอมถอย คนอื่นก็ยิ่งได้คืบเอาศอก ข่มเหงกันตามอำเภอใจ!