“ด้วยนิสัยขี้ขลาดอย่างหลินต้าฉียง แค่คนเดียวคงไม่กล้าก่อเรื่องหรอก วางใจเถอะ”
หลี่ฝานยิ้มพลางพยักหน้าให้หูเตี๋ย ทว่าประกายในดวงตากลับเย็นเยียบวูบหนึ่ง
คนอย่างหลินต้าฉียงล้วนใจแคบ ทั้งยังผูกใจเจ็บเป็นอย่างยิ่ง
หลังถูกหยามและถูกซ้อม แม้ภายนอกจะยอมก้มหัวขอขมา แต่ในใจคงเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ
ตอนนี้อีกฝ่ายเพียงลำพังจึงไม่กล้าทำอะไร แต่พอรักษาบาดแผลหายแล้ว รวบรวมพรรคพวกมาหาเรื่องเขา ก็เป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง
แต่เรื่องนี้กลับตรงกับความต้องการของเขาพอดี!
ขอเพียงมีเวลามากพอให้ตนเติบโตแข็งแกร่งขึ้น การรับมือกับพวกอันธพาลกลุ่มนี้ก็แค่ยื่นมือออกไปเท่านั้น ง่ายไม่ต่างจากบี้มดให้ตาย
เวลานั้น หูเตี๋ยเดินช้า ๆ มาหยุดข้างกายเขา ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “พี่ใหญ่ เมื่อครู่ท่านป้าเฉินมาขอยืมเสบียงอีกแล้ว ข้าปฏิเสธไป บอกว่าที่บ้านขาดแคลนอาหารมานานแล้ว ไม่มีของกินเหลือพอจะช่วยเหลือผู้อื่น”
“ข้าเดาว่านางคงได้กลิ่นเนื้อจากบ้านเรา เลยตั้งใจมาหยั่งเชิง”
“ไม่ว่านางจะคิดเช่นนั้นหรือไม่ ก็ไม่ต้องไปสนใจ”
หลี่ฝานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
การเอาชีวิตรอดในกลียุคนั้นโหดร้าย ต่างคนต่างแทบเอาตัวไม่รอด จะมีน้ำใจเหลือเฟือไปสงสารผู้อื่นได้อย่างไร?
“แต่ถ้านางไม่เชื่อ แล้วยืนกรานจะมาวุ่นวายถึงบ้านจะทำอย่างไร?” หูเตี๋ยขมวดคิ้วน้อย ๆ ในใจยังคงกังวลอยู่บ้าง
หลี่ฝานยกมือไล้ดาบล่าสัตว์เย็นเฉียบตรงเอว แววตาพลันเย็นชา
“ไม่ว่าเป็นใคร หากกล้ามาหาเรื่องถึงบ้าน ก็ลองดูว่าดาบในมือข้าคมพอหรือไม่!”
……
หลังอาหารเช้า หลี่ฝานนึกคิดวูบหนึ่ง แผงค่าคุณสมบัติส่วนตัวก็ปรากฏขึ้น
【หลี่ฝาน】
【อายุ: 18】
【พลังโลหิตและปราณ: 3】