ปัง!
ขวานฟาดลงบนลำต้นไม้ เกิดเสียงทุ้มหนัก
จุดประสงค์ของการตีต้นไม้ก็คือใช้เสียงดังปลุกหมีที่กำลังจำศีลให้ตื่น
รอบลำต้นของต้นนี้ไม่มีปากถ้ำ ทางเข้าถ้ำอยู่บนยอดไม้
เมื่อเสียงข้างนอกดังพอ หมีที่ถูกปลุกก็จะโผล่หัวออกมาดูสถานการณ์
เมื่อขวานกระทบต้นไม้ หิมะที่เกาะอยู่ก็เริ่มร่วงลงมา
ภายในลำต้นเองก็มีเสียงดังขึ้นเช่นกัน
ลู่เจี้ยนจวินรู้ว่าหมีข้างในถูกปลุกแล้ว เขาสูดหายใจลึก ยกปืนล่าสัตว์ขึ้นเล็งยอดไม้อย่างไม่วางตา
ส่วนจางเส้าผิงตอนนี้ตัวสั่นไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นหรือกลัว แต่อย่างน้อยก็ไม่ทำพลาด มือยังคงขยับต่อไปไม่หยุด
จมูกสีดำมะเมื่อมค่อย ๆ โผล่ออกมาจากยอดไม้
ตามด้วยดวงตาเล็ก ๆ สองข้างที่หรี่เป็นเส้นเพราะแสงจ้า
ดวงตาคู่นั้นกะพริบอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดก็เห็นจางเส้าผิงที่กำลังใช้ขวานตีต้นไม้อยู่ข้างล่าง
“โฮก!”
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดของหมีดังขึ้น!
ต้นไม้ต้นนี้ไม่สูงนัก แถมอยู่ใกล้กันขนาดนี้ จางเส้าผิงตกใจจนขวานหลุดมือ
“พี่ใหญ่ ที่เหลือฝากพวกพี่แล้ว!”
พูดจบเขาก็หันหลังวิ่งหนีไปไกล
นี่เป็นสิ่งที่จ้าวเหล่าเอ้อร์กำชับไว้ล่วงหน้า
แต่ไม่รู้ว่าหมีดำตัวนี้หงุดหงิดหลังตื่นนอนมากเกินไปหรือเปล่า พอจางเส้าผิงวิ่งหนี มันก็พุ่งทะยานออกมาทันที
จังหวะเดียวกับที่จ้าวเหล่าเอ้อร์เหนี่ยวไกพอดี
ปัง! กระสุนพลาดเป้า ส่วนหมีดำก็กลิ้งตกลงมาบนพื้น
มันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ลู่เจี้ยนจวินที่อยู่ใกล้ที่สุด
“เจี้ยนจวิน ยิงเลย!”