ฟ้ามืดแล้ว
เสิ่นเจียเจียยังคงยืนอยู่หน้าหอพัก มองไปทางภูเขาอย่างกระวนกระวาย
เฉินหงเหมยโผล่หน้าออกมาจากในห้อง เรียกเธอหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ขยับ
สุดท้ายเฉินหงเหมยจึงต้องออกมาดึงเธอเข้าไป
“เจียเจีย เข้ามาเถอะ ข้างนอกหนาว”
“พี่เจี้ยนจวินกับคนอื่น ๆ อาจไม่กลับคืนนี้ก็ได้ พี่จ้าวเอ้อร์ไม่ได้บอกแล้วเหรอ? บางทีพวกเขาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ก็พักค้างบนเขาเลย”
เสิ่นเจียเจียหันกลับเข้าไปในห้อง แต่กลับนั่งไม่ติดเลยสักนิด
เธอเดินไปเดินมาในห้องอยู่หลายรอบ ก่อนจะคว้าผ้าพันคอแล้วผลักประตูออกไป
เฉินหงเหมยตามไปถึงหน้าประตู
“เธอจะไปไหน?”
“ฉันจะไปหาช่างซุน”
บ้านลุงซุนยังเปิดไฟอยู่ เสิ่นเจียเจียเคาะประตูจนหวังกุ้ยอิงออกมาเห็นเธอ ก็รีบเชื้อเชิญเข้าบ้าน
ทันทีที่เข้ามา เสิ่นเจียเจียก็พูดขึ้นตรง ๆ
“ช่างซุน พวกพี่เจี้ยนจวินยังไม่กลับมาเลย ฟ้ามืดแล้ว จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”
เวลานี้ลุงซุนนั่งสูบยาเส้นอยู่บนเตียงเตา พอได้ยินก็ยิ้ม
“ขึ้นเขาไปล่าสัตว์แล้วไม่กลับมาทั้งคืนเป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องห่วงหรอก”
“อีกอย่าง ดึกขนาดนี้มืดจนมองอะไรไม่เห็น ต่อให้ขึ้นไปก็หาคนยาก”
“ไม่ต้องห่วง พอฟ้าสางพรุ่งนี้ ถ้าพวกเขายังไม่กลับมา ฉันจะพาคนขึ้นไปหาเอง”
“เหล่าจ้าวเดินป่ามาหลายสิบปีแล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก”
แต่คำปลอบใจของลุงซุนไม่ได้ช่วยให้เสิ่นเจียเจียวางใจเลย หลังออกจากบ้านเขา เธอไม่ได้กลับหอพัก