ลุงซุนก้าวออกมายืนขวางระหว่างทั้งสองคน แล้วยื่นมือผลักจ้าวเหล่าเอ้อร์ให้ถอยไปหนึ่งก้าว
“พอได้แล้ว เรื่องแค่นี้เอง จะเอาให้เป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม?”
จากนั้นเขาก็หันไปมองสมาชิกสหกรณ์คนนั้น ก่อนยิ้มพลางพูดว่า
“สหาย เพื่อนฉันคนนี้อารมณ์ร้อน อย่าเก็บไปคิดมากเลย”
“พวกเราก็อยู่สหกรณ์เดียวกัน เจอกันหน้ากันหลังตลอด ทำให้เสียความสัมพันธ์เพราะเรื่องแค่นี้ไม่คุ้มหรอก”
อีกฝ่ายส่งเสียงฮึดฮัด หยิบขวดเหล้าจากบนเคาน์เตอร์ แล้วถลึงตามองจ้าวเหล่าเอ้อร์ก่อนหมุนตัวจากไป
จ้าวเหล่าเอ้อร์ยังคิดจะตามไป แต่ลุงซุนคว้าตัวไว้ทันที
“พอแล้ว อย่ามาก่อเรื่องแถวนี้ เดี๋ยวยังมีธุระสำคัญต้องทำ”
พนักงานขายนั่งลงอีกครั้ง หยิบไหมพรมขึ้นมา แล้วพูดโดยไม่เงยหน้าว่า
“ยังเอาของอยู่ไหม? ถ้าไม่เอา ฉันจะเก็บแล้วนะ”
“เอาสิ เอา ๆ”
ลู่เจี้ยนจวินรีบยื่นเงินกับคูปองให้
พนักงานขายรับของไป แล้ววางเรียงบนเคาน์เตอร์ทีละชิ้น
จางเส้าผิงช่วยเก็บใส่กระสอบ พลางพึมพำเสียงเบาว่า
“พี่ ซื้อบุหรี่ตั้งเยอะไปทำไม? พี่ก็ไม่สูบสักหน่อย”
“เก็บไว้ใช้”
ลู่เจี้ยนจวินไม่ได้อธิบายอะไรมาก
พอซื้อของครบแล้ว ทั้งหมดก็ออกจากสหกรณ์
ลุงซุนยกกระสอบขึ้นรถวัว ก่อนส่งสายตาให้ลู่เจี้ยนจวิน
“เจี้ยนจวิน มากับฉันหน่อย ทางลุงหม่าเขามีธุระนิดหน่อย”
ลู่เจี้ยนจวินใจเต้นวูบ รีบเดินตามไปทันที
ลุงซุนเคยพูดถึงลุงหม่ากับลู่เจี้ยนจวินมาหลายครั้งแล้ว
อีกฝ่ายเป็นพนักงานจัดซื้อของสหกรณ์ คอยจัดหาสิ่งของให้กองพลต่าง ๆ
นอกจากจะรู้ข่าวสารรอบด้านแล้ว ยังมีของดี ๆ อยู่ในมือไม่น้อย
อย่างของที่ลุงซุนมี ถ้าจะขายก็มักมาหาลุงหม่า
ทั้งสองเดินอ้อมสหกรณ์แล้วเลี้ยวเข้าไปในตรอกด้านหลัง