เกวียนเทียมวัวเพิ่งมาถึงหน้าคอมมูน ลมหิมะกลับหยุดลงอย่างน่าอัศจรรย์
เมฆแยกออกเป็นช่อง เผยให้เห็นแสงตะวัน
แสงอาทิตย์สะท้อนหิมะจ้าจนคนแทบลืมตาไม่ขึ้น
“ถึงแล้ว ถึงแล้ว”
จ้าวเหล่าเอ้อร์โยนแส้ขึ้นไปบนเกวียน แล้วกระโดดลงมาเป็นคนแรก ก่อนจะกระทืบเท้าไปด้วย
“โอ๊ย หนาวจะตายอยู่แล้ว”
ทุกคนทยอยลงจากเกวียน ต่างหดคอเดินเข้าไปในลานคอมมูน
คอมมูนอิ๋งชุนไม่ใหญ่ มีถนนดินสายหนึ่งทอดผ่านกลางชุมชน สองข้างทางเรียงรายด้วยบ้านอิฐมุงกระเบื้องสีหม่นอยู่ไม่กี่แถว
สหกรณ์จัดซื้อและจำหน่ายตั้งอยู่ด้านหน้า ป้ายหน้าร้านสีซีดจาง
“พวกนายไปสหกรณ์กันก่อนนะ ฉันจะแวะไปไปรษณีย์”
เสิ่นเจียเจียกำถุงผ้าในมือแน่น แล้วมองลู่เจี้ยนจวิน
“ฉันไปเป็นเพื่อน” ลู่เจี้ยนจวินรีบเดินตามไป
เขารู้ว่าเสิ่นเจียเจียจะส่งเงินไปให้พ่อแม่ที่อยู่โรงเรียนฝึกอบรมอู่ชีอีกแล้ว
ลุงซุนตะโกนเรียกจากด้านหลัง
“งั้นพวกเธอค่อยตามไปที่สหกรณ์นะ ยังไงพวกเราก็รออยู่ที่นี่แหละ”
ไปรษณีย์อยู่ไม่ไกล เป็นห้องเล็ก ๆ ทางตะวันออกของคอมมูน
เสิ่นเจียเจียผลักประตูเข้าไป ไออุ่นก็ปะทะใบหน้า
ข้างในมีเคาน์เตอร์ตัวเดียวกับชายวัยสี่สิบกว่าอีกคน
“สหาย ฉันจะส่งเงินค่ะ”
เสิ่นเจียเจียเดินไปวางถุงผ้าบนเคาน์เตอร์
ชายคนนั้นถอดแว่น มองเธอแวบหนึ่ง ก่อนดึงแบบฟอร์มจากลิ้นชักออกมา
“กรอกข้อมูลหน่อย จะส่งไปที่ไหน?”
“โรงเรียนฝึกอบรมอู่ชีค่ะ”
เสิ่นเจียเจียรับแบบฟอร์มมา ก้มลงเขียนบนเคาน์เตอร์ทีละตัวอย่างตั้งใจ