ตอนกลับถึงหมู่บ้าน ฟ้าก็มืดจนแทบมองทางไม่เห็นแล้ว
หิมะปะปนกับเม็ดน้ำแข็งโปรยลงมาอย่างหนาแน่น พริบตาเดียวก็ปกคลุมผืนฟ้ากับผืนดินจนกลืนเป็นสีเดียวกัน
“รีบไป! ทุกคนรีบกลับกันเถอะ”
ลุงซุนกระโดดลงจากเกวียนวัว แบกกระสอบแล้ววิ่งกลับบ้านทันที
ลู่เจี้ยนจวินช่วยเสิ่นเจียเจียขนของกลับหอพักเสร็จ ก็หันกลับไปที่ห้องของตัวเอง
เขาหยิบบุหรี่ 4 คอตจากในกระสอบยัดใส่อ้อมอก ก่อนผลักประตูวิ่งออกไปอีกครั้ง
ลุงซุนยังไปได้ไม่ไกล กำลังปัดหิมะบนตัวอยู่ตรงปากตรอก
ลู่เจี้ยนจวินตามไปทัน แล้วยัดบุหรี่คอตหนึ่งใส่มือเขา
“อาจารย์ซุน เอานี่ไปครับ”
ลุงซุนเอ่ย “เจี้ยนจวิน นี่นาย...”
“ซื้อมาแล้วครับ ไม่ต้องเกรงใจ”
ลู่เจี้ยนจวินไม่รอให้เขาปฏิเสธ หันไปหาเหล่าจ้าวเอ้อร์ต่อทันที
หวังหู่กับหลิวเอ้อร์จู้ก็ได้บุหรี่ไปคนละคอต
หวังหู่ยิ้มจนหุบปากไม่ลง ส่วนหลิวเอ้อร์จู้พูดน้อย แต่ก็ยิ้มหน้าบานเช่นกัน
พอกลับถึงหอพัก ลู่เจี้ยนจวินก็แกะบุหรี่คอตที่เหลือ หยิบออกมาหนึ่งมวนแล้วเก็บใส่กระเป๋า
ลมข้างนอกพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดน้ำแข็งกระทบกระดาษหน้าต่างดังเปาะแปะ
“เจี้ยนจวิน! เจี้ยนจวิน!”
จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนเรียกจากข้างนอก
ลู่เจี้ยนจวินฟังออกว่าเป็นเสียงของเฉินกั๋วต้ง
เขารีบลุกขึ้นไปเปิดประตู
“หัวหน้าเฉิน มาทำไมครับ รีบเข้ามาก่อน”
เฉินกั๋วต้งเข้ามาแล้วกระทืบหิมะที่ติดรองเท้า จากนั้นหยิบซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต
“ใบเสนอชื่อเข้าหน่วยเยาวชนจู่โจมของกองทหารออกมาแล้ว”
“นายเปิดดูสิ ถ้าไม่มีอะไรคัดค้านก็เซ็นชื่อ”