“ไปให้พ้น ไอ้คนหน้าด้าน! แกอายุมากพอจะเป็นพ่อฉันได้แล้วยังคิดจะกินหญ้าอ่อนอีกหรือ คิดว่าผู้หญิงอย่างพวกเรารังแกง่ายนักหรือไง?”
จ้าวซิ่วลี่วางตะกร้าสานลง หยิบไม้ท่อนหนึ่งจากหลังประตู แล้ววิ่งไล่ตีผู้ใหญ่บ้านหม่า
ผู้ใหญ่บ้านหม่าตกใจจนวิ่งหนีไปทั่วหมู่บ้าน มือหนึ่งก็หิ้วกางเกงไว้ ภาพนั้นทำเอาคนทั้งหมู่บ้านหัวเราะกันครืน
“ผู้ใหญ่บ้านหม่านี่น่าอายจริง ๆ อายุปูนนี้แล้วยังควบคุมตัวเองไม่ได้”
“เมื่อคืนแอบไปกินลับหลังกับจ้าวซิ่วลี่ โดนเมียจับได้แล้ว วันนี้ก็ยังไม่เลิกนิสัยเดิม”
“เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวผู้ใหญ่บ้านหม่าเล่นงานเอา”
“พี่ชายเขาทำงานอยู่ในอำเภอนะ พวกชาวนาอย่างเราไม่กล้าไปมีเรื่องด้วยหรอก”
หญิงชาวบ้านหลายคนจับกลุ่มคุยกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ข่าวแพร่ไปถึงหูเมียผู้ใหญ่บ้านหม่ารวดเร็ว
เมียผู้ใหญ่บ้านหม่าขวางเขาไว้ บิดหูพากลับบ้าน กลายเป็นเรื่องขบขันของคนทั้งหมู่บ้าน
จ้าวซิ่วลี่กลับดีใจไม่ออก ตอนนี้เธอล่วงเกินผู้ใหญ่บ้านหม่าเข้าเต็ม ๆ แล้ว หากจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อไป คงลำบากไม่น้อย
เธอไม่กลัวความลำบาก ไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย แต่กลัวถูกผู้ชายกลุ่มหนึ่งรังแก
“นายหญิง ไม่ต้องกลัวนะ อาหวงจะปกป้องนายหญิงเอง”
ในตอนนั้นเอง จ้าวซิ่วลี่ก็ได้ยินเสียงในใจของอาหวงอีกครั้ง
จ้าวซิ่วลี่ลูบตัวอาหวงด้วยสีหน้าปลื้มใจ ความทุกข์ในใจของเธอ มีเพียงอาหวงเท่านั้นที่เข้าใจ
“นายหญิง หยดเลือดลงบนหัวอาหวงสักหยด อาหวงก็จะทำสัญญานายบ่าวกับนายหญิงได้”
“ถึงตอนนั้นนายหญิงจะได้รับพลังตอบแทนจากอาหวง ทั้งดวงตาทิพย์ที่มองทะลุ จมูกที่ไวต่อกลิ่น วิชาแพทย์ และพลังงานของอาหวง นายหญิงก็ใช้ร่วมกันได้”
“ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่อาหวงเติบโตขึ้น ความสามารถของนายหญิงก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย”
จ้าวซิ่วลี่ตกใจ รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อมาก แต่ก็ยังหยิบมีดเล่มเล็กมากรีดนิ้ว แล้วหยดเลือดลงบนหัวอาหวง
ชั่วพริบตาเดียว จ้าวซิ่วลี่กับอาหวงก็ทำสัญญานายบ่าวสำเร็จ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยพละกำลัง ราวกับต่อยวัวตายได้ด้วยหมัดเดียว
“นี่...นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ ฉันไม่ได้แค่มีแรงมากขึ้น แต่ประสาทรับกลิ่นยังไวขึ้นด้วย แถมยังมองทะลุได้ แล้วในหัวก็มีวิชาแพทย์เพิ่มขึ้นมาอีกตั้งเยอะ”
จ้าวซิ่วลี่ดีใจจนบอกไม่ถูก เมื่อมีความสามารถเหล่านี้แล้ว เธอยังจะต้องกลัวอะไรอีก
“อาหวง ขอบใจนะ”
จ้าวซิ่วลี่กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ อาหวงใช้ลำตัวถูไถเธอเบา ๆ
“นายหญิงช่วยชีวิตอาหวงไว้ อาหวงก็ควรตอบแทนนายหญิงให้ดีสิ”
จ้าวซิ่วลี่ลุกขึ้น บอกให้อาหวงเฝ้าลูกหมูที่บ้านให้ดี ส่วนตัวเธอจะไปรับลูก
อาหวงเห่าโฮ่ง ๆ สามครั้ง มองจ้าวซิ่วลี่เดินออกจากถ้ำดินไป แล้วหมอบลงตรงหน้าคอกหมู
ที่บ้านของจ้าวตงเหมยในหมู่บ้านตระกูลจ้าว จ้าวต้าป่าวไล่ต้อนจ้าวตงเหมยจนไปติดมุมห้อง เด็กสองคนบนเตียงเตาดินร้องไห้จ้า
“จ้าวตงเหมย เลิกขัดขืนได้แล้ว ให้ฉันมีความสุขสักครั้ง เดี๋ยวฉันให้เงินเธอสองเหรียญ”
วันนี้จ้าวต้าป่าวถูกจ้าวซิ่วลี่อัดมา ในใจจึงหงุดหงิดเป็นพิเศษ
กลับถึงบ้านก็ไม่กล้าไปหาเรื่องจ้าวซิ่วลี่ เลยหันมาเล่นงานจ้าวตงเหมยที่รังแกง่ายแทน
“จ้าวต้าป่าว ไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นถ้าสามีฉันกลับมา เขาจะหักขาแกแน่”
“สามีเธอไปทำงานในเมืองตั้งสองปีกว่าแล้ว ยังไม่กลับมาสักครั้ง”
“ป่านนี้คงตายอยู่ที่ไซต์งานไปแล้วมั้ง สองปีมานี้เธอคงคิดถึงผู้ชายจนแทบคลั่งล่ะสิ ให้ฉันปลอบเธอดี ๆ พาเธอเหาะขึ้นฟ้าไปเลย”
จ้าวต้าป่าวพูดพลางโน้มหน้าเข้าไปจูบจ้าวตงเหมย จนเธอตกใจร้องขอความช่วยเหลือ
“จ้าวตงเหมย เลิกร้องได้แล้ว ถ้าเธอเรียกชาวบ้านมา ฉันก็จะบอกว่าเธออยากได้ผู้ชายจนมายั่วยวนฉัน ดูสิว่าคนในหมู่บ้านจะเชื่อใคร”
“จ้าวต้าป่าว เมื่อเช้านี้ฉันเตะแกไปทีหนึ่ง ยังไม่เข็ดอีกหรือไง?”
จ้าวซิ่วลี่เดินเข้ามาจากข้างนอก จ้าวต้าป่าวชะงักไปก่อน จากนั้นก็ยิ้มออกมา
“จ้าวซิ่วลี่ วันนี้เธอลอบเล่นงานฉัน ฉันยังไม่ทันได้ไปคิดบัญชีกับเธอเลย แต่เธอกลับมาหาถึงที่ งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน”
“เดี๋ยวฉันจะอัดเธอจนฟันร่วงหมดปาก แล้วให้พวกเธอสองคนมาปรนนิบัติฉันพร้อมกัน”
จ้าวต้าป่าวพูดพลางยกหมัดขึ้นชกใส่จ้าวซิ่วลี่