ประชุมห้องเรียนจบลง หลี่อิ้งถูกเหอยวนเรียกตัวไป
โจวซินหนานก็หาโอกาสส่งโอวยางเสี่ยวถิ่งออกไปเช่นกัน “โอวยาง ไปกับอาจารย์ที่ปรึกษาหน่อย ถามดูว่าตอนพิธีฝึกทหารหนุ่มสาวมีอะไรให้พวกเราช่วยบ้าง”
“พี่ไม่ไปด้วยเหรอ”
โจวซินหนานหาข้ออ้างส่ง ๆ “ฉันปวดท้อง เดี๋ยวขอกลับหอก่อน”
โอวยางเสี่ยวถิ่งไม่สงสัยอะไร พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปตามอาจารย์ที่ปรึกษา
เพื่อนร่วมชั้นในห้องทยอยเดินออกไปเช่นกัน
หลี่เสียงยืดเส้นยืดสาย เรื่องน่าอับอายบนเวทีเมื่อครู่ถูกลืมไปหมดแล้ว “ไปกันเถอะพวก กลับหอไปเล่นต่อ! วันนี้ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะเก็บคะแนนไม่ได้!”
“ไป!” หลี่หรูอี้พูดรับ
ตอนบ่ายแพ้มาตลอด ถ้าคืนนี้ไม่เล่นเอาคืน วันนี้คงนอนไม่หลับแน่
เฉินหยวนไม่ได้ลุกขึ้น ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ “พวกนายกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันมีธุระนิดหน่อย”
หลี่เสียงถามอย่างไม่คิดอะไร “ธุระอะไร สำคัญกว่าการเก็บคะแนนของพวกเราเหรอ”
เฉินหยวนไม่ปิดบัง “รุ่นพี่โจวบอกให้ฉันอยู่ต่อ เหมือนมีเรื่องให้ช่วย”
“เชี่ย?”
“จริงเหรอเนี่ย?”
หลี่เสียงกับหลี่หรูอี้กระโดดโหยงเหมือนกบโดนน้ำร้อนลวก
“พี่หยวน เรื่องแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ รุ่นพี่หน้าตาเย็นชาคนนั้นจะให้นายอยู่ต่อคนเดียวจริง ๆ เหรอ” หลี่เสียงถามจนแทบเสียอาการ
ไม่กลัวพี่น้องลำบาก กลัวแค่พี่น้องได้ขับรถหรู
ถ้าเฉินหยวนได้คบกับรุ่นพี่ขึ้นมาจริง ๆ หลี่เสียงคงเสียอาการแน่ ตัวเองจะมีแฟนหรือไม่มีก็ช่าง แต่พอเห็นเพื่อนรักอย่างเฉินหยวนได้กินของดี เขาก็รู้สึกทรมานใจเหลือเกิน
เฉินหยวนพยักหน้า “ไม่ได้ล้อเล่น เรื่องจริง แต่คงไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก แค่ให้ฉันอยู่ช่วยงานเท่านั้น”
หลี่เสียงพูดอึกอัก “แค่ให้อยู่ช่วยงานเหรอ งั้นฉันอยู่ด้วยได้ไหม”