ทั้งสี่คนนั่งลงตรงแถวหลังสุดริมหน้าต่าง โต๊ะยาวตัวหนึ่งพอดีนั่งได้สี่คน
เฉินหยวนสะกิดหลี่เสียง “ทำไมนายไม่ไปนั่งข้างหน้าล่ะ นั่งข้างหลังแบบนี้ น้ำหอมของนายไม่เสียเปล่าหรือไง มีแต่พวกผู้ชายอย่างพวกเราที่ได้กลิ่น”
หลี่เสียงถูมือไปมา “...ผมไม่กล้าหรอก”
เฉินหยวนบ่นในใจ มีใจแต่ไม่มีความกล้า นี่มันพวกขี้แพ้ชัด ๆ ไม่เห็นแก่รองเท้าเอเจวันคอลแลบกับดิออร์ที่นายใส่บ้างเลยหรือไง
รองเท้าราคาสี่หมื่นกว่าหยวนยังต้องมาทนทุกข์ไปกับนายด้วย
“เฮ้อ เอาเถอะ”
รออยู่พักหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ก็ทยอยมาถึง
ไม่มีผู้ชายเลย มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น
อาจารย์ที่ปรึกษาก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เป็นผู้หญิงที่ดูอายุราวยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดปี สวมแว่นกรอบดำ แต่งหน้าอ่อน ๆ มัดผมหางม้าสูง หน้าตาไม่ได้โดดเด่นนัก แต่ดูเข้าถึงง่าย
แต่งตัวธรรมดามาก เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขายาว
พอเข้ามาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนนับจำนวนคนเงียบ ๆ
เมื่อนับจำนวนคนแน่ชัดแล้ว เธอถึงค่อยเปิดคอมพิวเตอร์ ล็อกอินเข้าแอปวีแชท จากนั้นเปิดพาวเวอร์พอยต์ขึ้นโปรเจกเตอร์
บนจอปรากฏชื่อของเธอ
เหอยวน
“แฮ่ม ๆ สวัสดีทุกคน ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอ ชื่อเหอยวน เรียกฉันว่าอาจารย์เหอก็ได้”
“สวัสดีค่ะ อาจารย์เหอ~”
เสียงทักทายที่ดังขึ้นจากด้านล่างไม่พร้อมเพรียงกันนัก
เหอยวนรออยู่ครู่หนึ่ง จนทุกคนทักทายเสร็จแล้วจึงพูดต่อ “ห้องเรามีทั้งหมดสี่สิบคน เป็นผู้ชายสี่คน ผู้หญิงสามสิบหกคน ดีใจที่วันนี้ทุกคนไม่มาสาย”
ด้านล่างมีเสียงปรบมือดังขึ้นประปรายอีกครั้ง เหอยวนรอจนเสียงปรบมือเงียบลงแล้วจึงพูดต่อ “ตลอดหนึ่งปีต่อจากนี้ ฉันจะเป็นคนดูแลห้องของพวกเรา ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องชีวิต มีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้ หรือจะไปหาพี่บ้านสองคนก็ได้”
เหอยวนโบกมือเรียกคนตรงประตู โอวยางเสี่ยวถิ่งกับโจวซินหนานเดินเข้ามาในห้อง พวกเธอก้าวเท้าเล็ก ๆ แบบสาวน้อยเข้ามาพลางหันข้างทักทายนักศึกษา