โจวซินหนานทำหน้าทะเล้น อาจไม่ใช่เจตนาของเธอ แต่พอเธอยกมุมปากขึ้น ใบหน้าก็จะออกมาเป็นแบบนี้ทันที
เฉินหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “งั้นฉันเลี้ยงมื้อดึกพี่สักมื้อไหม?”
สีหน้าทะเล้นของโจวซินหนานยิ่งเด่นชัด “ผู้ชายที่อยากเลี้ยงพี่มีตั้งเยอะ รุ่นน้องอย่างคุณ...”
โจวซินหนานยังพูดไม่ทันจบ เฉินหยวนก็ขัดขึ้นทันที “งั้นไม่ดีกว่า ฉันกลับหอก่อนนะ ไว้คราวหน้าค่อยขอบคุณพี่ใหม่”
พูดจบ เฉินหยวนก็ลุกขึ้น เตรียมเดินออกไป
ตลกแล้ว!
ผู้ชายจริง ๆ ไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายคุมเกมหรอก
สาม
สอง
เฉินหยวนเริ่มนับในใจ ยังไม่ทันนับถึงหนึ่ง เสียงของโจวซินหนานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เดี๋ยวก่อน!”
เฉินหยวนหันกลับไปมองโจวซินหนาน “มีอะไรเหรอครับ พี่”
โจวซินหนานสูดหายใจลึก รู้ว่ารุ่นน้องตรงหน้าตั้งใจทำแบบนี้ แต่เธอก็ยังพูดว่า “ฉันหมายถึง ถ้าเป็นคนอื่นชวน ฉันไม่ไปหรอก แต่ถ้ารุ่นน้องชวน ฉันไปแน่นอน”
คราวนี้เฉินหยวนถึงพอใจ
ไอ้หนู คิดจะมาเล่นกับฉันเหรอ!
“ได้ งั้นเราไปกันเลยไหม?” เฉินหยวนพูดพลางยิ้ม
โจวซินหนานลุกขึ้น เดินออกไปพร้อมกับเฉินหยวน
เมื่อเดินออกจากอาคารฮุ่ยเหวิน ก็เห็นนักศึกษามากมายเดินขวักไขว่ไปมาในมหาวิทยาลัย ในหมู่พวกเขามีคู่รักชายหญิงอยู่ไม่น้อย บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายวัยเยาว์
เฉินหยวนกับโจวซินหนานกลมกลืนไปกับฝูงชนจนไม่สะดุดตา ไม่มีใครชี้แล้วพูดว่า “นั่นดาวมหาวิทยาลัยโจวหรือเปล่า แล้วผู้ชายข้าง ๆ เธอเป็นใคร” อะไรทำนองนั้น
อาจมีคนหันกลับมามองเพราะหน้าตาของทั้งคู่ แต่ก็แค่นั้น
“รุ่นน้องจะเลี้ยงพี่กินอะไรเหรอ?”
“ก็แล้วแต่พี่อยากกินอะไรครับ” เฉินหยวนตอบ “ออกไปกินข้างนอกมหาวิทยาลัยได้ไหม?”
โจวซินหนานพยักหน้า “ได้สิ”
“ไปกินอาหารญี่ปุ่นกันเถอะ ก่อนมาเรียนที่นี่ฉันเห็นร้านหนึ่งในอินเทอร์เน็ตแล้วอยากกินมาก” เฉินหยวนพูด