โรลส์-รอยซ์เม่ยอิ่งค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ลานจอดรถใต้ดินของเชินเจิ้นเบย์นัมเบอร์วัน ก่อนจอดลงบนที่จอดรถส่วนตัวซึ่งอยู่ใกล้ทางเข้าล็อบบี้ลิฟต์ที่สุด
“ที่นี่ราคาบ้านไม่ถูกใช่ไหม” อูเย่อร์อดถามไม่ได้
รอบด้านเต็มไปด้วยตึกระฟ้า ข้าง ๆ ยังมีทั้งทะเลและสวนสาธารณะ สถานที่แบบนี้ราคาบ้านย่อมไม่มีทางถูกอยู่แล้ว
เฉินหยวนไม่ได้ตอบคำถามของอูเย่อร์ ปล่อยให้เธอจินตนาการไปได้เต็มที่
ทั้งคู่นั่งลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้น 72 เฉินหยวนเปิดประตู วางกุญแจรถลงบนตู้ตามสบาย จากนั้นก็หยิบรองเท้าแตะคู่หนึ่งออกมาจากตู้รองเท้าตรงโถงทางเข้า
อืม แอร์เมส ซื้อมาเป็นของแถมตอนแวะไปที่ร้านแอร์เมสครั้งนั้น
ราคาไม่แพง แค่ไม่กี่พันหยวน
อูเย่อร์เดินเข้ามาในห้องรับแขก ดวงตาเบิกกว้าง “ว้าว… นี่ ๆ ๆ นี่บ้านนายจริงเหรอ”
เฉินหยวนพยักหน้า “ของแท้แน่นอน”
“ใหญ่เกินไปแล้ว!” อูเย่อร์เดินเล่นไปทั่วห้องรับแขกด้วยท่าทางร่าเริงแบบสาวน้อย “มีบาร์ด้วย ชีวิตนายสบายจริง ๆ นะ!”
“ตรงนี้เอาไว้ทำอะไร”
“ข้างในเป็นห้องเก็บไวน์” เฉินหยวนตอบ
“แล้วตรงนี้ล่ะ”
“ห้องดูหนัง”
“ตรงนี้ล่ะ”
“ห้องออกกำลังกาย”
“ห้องออกกำลังกายบ้านนายทำไมมีสระว่ายน้ำด้วยล่ะ”
“ก็ปกติไม่ใช่เหรอ บ้านเธอไม่มีหรือไง” แม้แต่วิลล่าหลังเล็กที่บ้านเกิดของเฉินหยวนก็ยังมีสระว่ายน้ำ อูเย่อร์อยู่หมู่บ้านเดียวกับเขา คิดว่าเธอก็น่าจะมีเหมือนกัน
“มีสิ แต่ไม่ใหญ่ขนาดนี้นี่นา” อูเย่อร์ตอบ