พริบตาเดียวก็ถึงเที่ยงวัน เฉินหยวนตั้งใจออกเดินทางไปสนามบินแล้ว
เมื่อเดินมาถึงโถงทางเข้าเพื่อหยิบกุญแจรถ เขาเปิดลิ้นชักดูก็พบว่าข้างในปูแผ่นรองนุ่ม ๆ ไว้แล้ว ทั้งยังมีช่องไม้สำหรับจัดเก็บ กุญแจรถแต่ละพวงมีช่องของตัวเองเรียบร้อย
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นฝีมือของบัตเลอร์จาง
แม้บัตเลอร์จางจะเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน แต่บ้านก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้ว
หลายวันก่อน เฉินหยวนมักโยนกุญแจรถทิ้งไว้ในลิ้นชักตามใจ แต่ตอนนี้บ้านค่อย ๆ เป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้น
เฉินหยวนมองกุญแจรถสีชมพูพวงนั้น บนกุญแจมีโลโก้ตัวอักษร RR สองตัวซ้อนกัน
โรลส์-รอยซ์ วันนี้ขับคันนี้แล้วกัน
เฉินหยวนหยิบกุญแจรถ เดินลงมาชั้นล่าง แล้วขับโรลส์-รอยซ์เม่ยอิ่งสีชมพูมุ่งหน้าไปยังท่าอากาศยานเป่าอาน
“หัวรถของเม่ยอิ่งยาวเกินไปแล้วมั้ง คนขับฝีมือทั่ว ๆ ไปคงไม่กล้าขับแน่ ถึงจะเป็นเครื่องยนต์ V12 แต่กลับไม่มีเสียงคำรามอะไรเลย คงเป็นเพราะฉันไม่ได้เปิดโหมดสปอร์ตละมั้ง”
เฉินหยวนขับรถไปพลางบ่นถึงข้อเสียของเม่ยอิ่งคันนี้ไปพลาง
ตัวรถนิ่งมาก แทบไม่รู้สึกถึงพื้นถนนที่ขรุขระ ระบบกันสะเทือนนี่เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมสุด ๆ
แต่เพราะหัวรถที่ยาวเป็นพิเศษ ทำให้ขับคันนี้ยากกว่าเฟอร์รารี่มาก โชคดีที่เฉินหยวนมีความชำนาญการขับขี่ ต่อให้แค่ขับบนถนนก็ไม่ต้องพูดถึง จะให้เขาขับคันนี้ลงสนามแข่งก็ไม่มีปัญหา
ตลอดทางรถไม่ค่อยติด เฉินหยวนจึงมาถึงท่าอากาศยานเป่าอานอย่างราบรื่น