ตอนเฉินหยวนปัดมือที่อูเย่อร์ยื่นมาหยิกแก้มเขาออก เขาก็พูดว่า “รู้ว่าฉันขับโรลส์-รอยซ์ อยู่คอนโดขนาดใหญ่ทั้งชั้น แล้วยังไม่รู้จักให้เกียรติกันอีกเหรอ? ระวังไว้ ฉันจะให้คนฝังเธอลงดินไปคอสเพลย์เป็นโสม”
อูเย่อร์โมโหขึ้นมาทันที ชกใส่เฉินหยวนรัว ๆ
เธอชกไปพลางตะโกนไปพลาง “จะฝังฉันลงดินเหรอ? ได้สิ มาเลย ฝังฉันลงดินเลย! ฉันจะชก ๆ ๆ ๆ ๆ!”
“พอแล้ว ๆ ฉันผิดไปแล้ว” เฉินหยวนรีบยอมแพ้ “เพิ่งชวนเธอไปกินข้าวมาเอง หันหลังปุ๊บก็ไม่รู้จักกันแล้วเหรอ”
“นายจะฝังฉันลงดินไปคอสเพลย์เป็นโสมนี่!”
“ล้อเล่นน่า”
“แล้วตอนฉันล้อเล่น ฉันเคยบอกว่าจะฝังนายลงดินไปคอสเพลย์เป็นโสมหรือไง นายเป็นมาเฟียหรือไง!” อูเย่อร์เท้าเอว ทำท่าทางราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์
ก็จริงนี่นา เธอเป็นคุณหนูอยู่แล้ว
“เอาละ ๆ เลิกเล่นได้แล้ว ไม่ใช่ว่าเธออยากซื้อของเหรอ? เดี๋ยวฉันพาไปซื้อ ฉันจ่ายให้ โอเคไหม?”
“ไม่ต้องให้นายจ่ายหรอก คุณหนูอย่างฉันมีเงินถมเถ!”
“ได้ ๆ เออจริงสิ ช่วงนี้แม่เธอยังพูดเรื่องที่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนไม่ดีอยู่หรือเปล่า?”
พอพูดถึงแม่ตัวเอง มุมปากของอูเย่อร์ก็ห้อยลงทันที “จะอะไรเสียอีกล่ะ แม่ฉันต้องพูดเรื่องนี้วันละสองรอบ ทุกวันเอาแต่ทำหน้ากังวล ฉันบอกเลยนะ ถ้าพ่อไม่ห้ามไว้ แม่คงมาที่เชินเจิ้นเพื่อมาอยู่ดูแลฉันตอนเรียนแล้ว”
เฉินหยวนอดพูดไม่ได้ว่า “แม่เธอนี่ก็... ยังเห็นเธอเป็นเด็กอยู่เลยสินะ?”