เฉินหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ รู้สึกว่าเก้าอี้ที่มหาวิทยาลัยจัดไว้ให้ไม่ค่อยสบาย จึงสั่งเก้าอี้เวิร์กสเตชันราคาสี่หมื่นกว่าหยวนทางออนไลน์เพิ่มอีกตัว
เก้าอี้เกมมิ่งส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ภาษีคนโง่
เฉินหยวนมีเงินเยอะจนใช้ไม่หมด ไม่ได้สมองมีปัญหาเสียหน่อย แน่นอนว่าเขาย่อมไม่เลือกเก้าอี้เกมมิ่งระดับมืออาชีพอะไรนั่น เก้าอี้เวิร์กสเตชันที่ผ่านการพิสูจน์จากเหล่าพนักงานออฟฟิศแล้วต่างหากที่เหมาะกับความต้องการของเขามากกว่า
เขาเหลือบมองวีแชท แล้วพบว่ามีข้อความเข้ามาไม่น้อย
เจียงอี๋เว่ยส่งข้อความมาทักทายตามปกติ ถามว่าวันเปิดเทอมวันแรกมีอะไรที่เธอช่วยได้บ้างไหม
เฉินหยวนตอบไปว่าไม่มี
อูเย่อร์ก็ส่งข้อความมาหาเขา อวดว่าเธอเปิดเทอมวันที่สิบห้ากันยายน
แต่ที่เฉินหยวนคาดไม่ถึงก็คือ รุ่นพี่โอวยางที่เพิ่งเพิ่มเพื่อนกันเมื่อครู่ก็ส่งข้อความมาหาเขาหลายข้อความเช่นกัน
โอวยางเสี่ยวถิ่ง: “รุ่นน้อง ถึงหอพักหรือยัง?”
โอวยางเสี่ยวถิ่ง: “เพื่อนร่วมห้องเป็นยังไงบ้าง ห้องนายมีผู้ชายแค่สี่คนเอง ต่อไปมีงานกลุ่มอะไรก็ต้องอยู่กลุ่มเดียวกัน ยังไงก็รักษาความสัมพันธ์ให้ดีนะ”
โอวยางเสี่ยวถิ่ง: “หอพักตึกที่นายอยู่ ฉันจำได้ว่ามีตู้เย็นกับไมโครเวฟด้วยนี่ ดีกว่าหอหญิงของพวกเราตั้งเยอะ ฝั่งเราไม่มีอะไรเลย”
เฉินหยวนตอบกลับไปทีละข้อความ ไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่จะใส่ใจรุ่นน้องขนาดนี้
เขาคิดว่ารุ่นพี่คงส่งข้อความแบบนี้ให้ทุกคน
อย่างไรเธอก็เป็นรุ่นพี่ที่ดูแลชั้นปี มีหน้าที่ช่วยเหลือรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย ให้ผ่านช่วงแรกของชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยไปได้อย่างราบรื่น นี่ถือเป็น “งาน” ของเธอ
เฉินหยวนเพิ่งตอบกลับไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันที