เฉินหยวนไม่มีมือว่างหยิบโทรศัพท์ เพราะมือทั้งสองข้างกำลังลากกระเป๋าเดินทางอยู่
ตึกเจี๋ยวเสียวไจ๋อยู่ไม่ไกล ไม่นานก็หาเจอ
หอพักอาคารนี้มีทั้งหมดสิบสามชั้น ห้องพักของเฉินหยวนอยู่ชั้นหก
“ลิฟต์ตั้งสี่ตัว? ดีเลย ไม่เสียชื่อมหาวิทยาลัยดี ๆ จริง ๆ!”
พอเข้าไปในลิฟต์ เฉินหยวนก็รู้สึกถึงลมเย็นที่พัดเข้ามา
ลิฟต์ในมหาวิทยาลัยมีเครื่องปรับอากาศด้วยเหรอ แบบนี้ใครจะทนไหว?
ไม่นานก็มาถึงชั้นหก เฉินหยวนเดินไปตามทางเดินที่สว่างไสว สวนกับนักศึกษาหลายคนที่เดินมาด้วยกัน บางครั้งก็มีเสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังมาจากห้องพักที่เดินผ่าน
คึกคักมีชีวิตชีวาจริง ๆ
เฉินหยวนหาห้องพัก 612 เจออย่างรวดเร็ว เขายืนอยู่หน้าห้อง เสียบกุญแจที่เพิ่งได้รับจากรุ่นพี่เข้าไปในลูกบิด แล้วบิดเปิดออกได้อย่างง่ายดาย
พอผลักประตูห้องพักเข้าไป สิ่งที่เห็นคือห้องพักขนาดไม่ใหญ่นัก
เมื่อเทียบกับห้องที่บ้านตัวเองแล้ว ห้องพักนี้เล็กมาก ทั้งสองฝั่งมีเตียงฝั่งละสองเตียง เป็นเตียงบนโต๊ะล่าง ระหว่างเตียงแต่ละเตียงมีบันไดสำหรับขึ้นไปบนเตียง ส่วนด้านข้างของโต๊ะชั้นล่างมีตู้เสื้อผ้าบานคู่ขนาดเล็กอยู่หนึ่งตู้
ห้องพักค่อนข้างเล็ก นอกจากเตียงสี่เตียงกับทางเดินตรงกลางแล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก
ตอนนี้มีคนสองคนยืนอยู่ตรงกลางห้อง คนหนึ่งอ้วน อีกคนผอม
พอได้ยินเสียงประตูเปิด ทั้งสองคนก็หันมามองพร้อมกัน ส่วนคนที่อยู่บนเตียงก็ยื่นหัวออกมาดู
ในบรรดาคนทั้งสี่ในห้องพัก เฉินหยวนกลับเป็นคนที่มาถึงช้าที่สุด
“เพื่อน!” คนที่อ้วนกว่าทักขึ้นก่อนอย่างกระตือรือร้น พลางเดินเข้ามาจะช่วยเฉินหยวนถือกระเป๋าเดินทาง “เพื่อน นายหล่ออยู่นะเนี่ย”
เฉินหยวนอดยิ้มไม่ได้ “ไม่หรอก ๆ ขอบใจนะเพื่อน ฉันถือเองได้”
“ไม่เป็นไร ฉันช่วยเอง ฉันชื่อหลี่เสียง” หลี่เสียงพูด เขาดูสูงแค่ประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร แต่น้ำหนักคงราวหนึ่งร้อยสามสิบห้ากิโลกรัม ทั้งตัวดูเหมือนลูกบอลกลม ๆ ทว่าผิวพรรณกลับขาวสะอาด แถมยังมีกลิ่นน้ำหอมที่หอมใช้ได้ติดตัวด้วย