เสียงโทรศัพท์ของหลี่เสียงดังขึ้น เพื่อน ๆ ของเขามาถึงแล้ว
“หมาซือเหวยมาแล้ว ผมออกไปรับก่อนนะ” หลี่เสียงลุกขึ้นพูด
หลี่เสียงเดินออกจากห้องส่วนตัวไปด้านนอก แล้วก็เห็นหมาซือเหวยกับหนุ่มร่างท้วมคนหนึ่งที่ผอมกว่าเขาเล็กน้อย อีกฝ่ายก็เป็นแร็ปเปอร์เหมือนกัน อยู่ค่ายเดียวกับหมาซือเหวย เป็นแร็ปสตาร์ที่ใช้ชื่อในวงการว่าโนว์โนว์ ชื่อจริงคือติงเจิ้น
“ลูกพี่ลูกน้อง ไม่เจอกันนานเลยนะ” หมาซือเหวยกอดหลี่เสียงทักทาย ไม่ได้ทักกันด้วยท่าทางฮิปฮอปอะไรนัก
“ไม่เจอกันนานจริง ๆ ทัวร์คอนเสิร์ตเป็นยังไงบ้าง” หลี่เสียงถามพร้อมรอยยิ้ม
“ก็โอเค ราบรื่นดี” หมาซือเหวยตอบยิ้ม ๆ
หลี่เสียงคิดทบทวนคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบบอกทั้งสองคนว่า “ผมพาเพื่อนมาด้วย อยู่ข้างใน เป็นลูกคนรวย นิสัยดีทีเดียว แต่พวกนายช่วยเก็บท่าทางหยิ่ง ๆ นั่นหน่อยนะ”
หมาซือเหวยพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ
แต่ติงเจิ้นกลับสนใจขึ้นมา “ลูกคนรวยนี่รวยแค่ไหนล่ะ?”
“รวยแค่ไหนผมก็ไม่รู้ แต่เพิ่งเปิดเทอม เขาก็ขับบราบัสราคาหลายสิบล้านมาแล้ว พอถึงหอก็ใช้เงินเป็นแสนซื้อคอมกับเก้าอี้” หลี่เสียงตอบ
“บราบัสเหรอ? ขอยืมมาขับได้ไหม” ติงเจิ้นถาม แฟน ๆ ที่ติดตามเขาทางออนไลน์ต่างรู้ดีว่าติงเจิ้นชอบรถมาก หลังจากหาเงินก้อนแรกได้ เขาเอาเงินไปทำเพลงแค่นิดหน่อย ส่วนที่เหลือแทบทั้งหมดใช้ซื้อรถ
“อยากยืมก็ไปถามเขาเองสิ” หลี่เสียงไม่ได้รับปากแทนเฉินหยวน แต่ให้ติงเจิ้นไปถามเฉินหยวนเอง
“ได้ เดี๋ยวผมถามเขา” ติงเจิ้นตัดสินใจว่าวันนี้จะไม่ดื่มเหล้า
จากนั้นเขาจะคอยกล่อมให้ลูกคนรวยข้างในดื่มเยอะ ๆ พอถึงเวลาต้องเรียกคนขับรถ เขาก็จะเสนอตัวออกไปเอง