เฉินหยวนแอบหวังว่าจะมีพนักงานขายสักคนที่ตาต่ำมองคนออกมาหาเรื่อง เยาะเย้ยเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
จากนั้นเขาก็จะค่อย ๆ หยิบบัตรแบล็กพีโอนีออกมา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ยอดเงินสิบหลักให้ดู
แต่ความจริงไม่ใช่นิยายออนไลน์
ถึงเฉินหยวนจะแต่งตัวธรรมดา แต่พอก้าวเข้าไปในเคาน์เตอร์ LV ก็ยังมีพนักงานสาวเข้ามาต้อนรับ
เฉินหยวนไม่คิดประหยัดเลยแม้แต่นิดเดียว
ซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าให้ตัวเองครบตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งเสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้น กางเกงขายาว และรองเท้า
กระเป๋าเดินทาง กระเป๋าเป้ และกระเป๋าสำหรับเดินทาง
แม้แต่ถุงเท้ากับกางเกงชั้นในก็ซื้อด้วย
ตอนออกจาก LV เฉินหยวนเข็นกระเป๋าเดินทางสองใบ สะพายกระเป๋าเป้หนึ่งใบ บนกระเป๋าเดินทางแต่ละใบยังมีกระเป๋าเดินทางลายโมโนแกรมวางซ้อนอยู่ด้วย
ตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเปลี่ยนเป็น LV หมด
กระเป๋าเดินทางสองใบก็ถูกยัดจนเต็ม
แม้แต่อูเย่อร์ยังต้องช่วยเขาถือกระเป๋าอีกใบ
“นี่นายมาช้อปปิ้งหรือมาซื้อของไปขายกันแน่!” อูเย่อร์เดินตามหลังมา มือทั้งสองข้างถือกระเป๋า เดินแทบไม่ไหว
หนักมาก!
เฉินหยวนอยากซื้อให้ได้หลายชิ้น กระเป๋าทุกใบจึงถูกยัดจนแน่นเอี๊ยด
ตัวเฉินหยวนเองก็เต็มไปด้วยกระเป๋า เมื่อกี้พนักงานขายจะช่วยถือให้ แต่เขาปฏิเสธไปเพื่ออวดเก่ง
“โธ่ ลำบากหน่อยนะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าว” เฉินหยวนพูด “เร็วเข้า เอาของพวกนี้กลับไปไว้ในรถก่อน แล้วเราไปแอร์เมสกันต่อ ฉันยังมีของอย่างอื่นต้องซื้ออีก”
“ยังจะซื้ออีกเหรอ? นายมาซื้อของไปขายจริง ๆ สินะ” อูเย่อร์แทบจะเป็นลม
หนักชะมัด!
เฉินหยวนยิ่งรู้สึกว่าเงินก้อนนี้ใช้ยังไงก็ไม่หมด อำนาจซื้อแรงเกินไปจริง ๆ
ที่ LV เขาซื้อเสื้อผ้าไปทั้งหมดสิบสี่ชุด รองเท้ารุ่นเสี่ยวพางติงสามคู่ รองเท้ามาร์ตินหนึ่งคู่ กระเป๋าเดินทางสองใบ กระเป๋าเป้หนึ่งใบ และกระเป๋าเดินทางสามใบ
ยังมีกำไลข้อมือสามเส้นกับสร้อยคออีกหนึ่งเส้น
รวมทั้งหมดแล้วใช้เงินไปแค่สองล้านเจ็ดแสนหยวน
เสื้อผ้าไม่แพง แต่กระเป๋าเดินทางกับกระเป๋าใบต่าง ๆ นั้นแพงมาก
ราคาขั้นต่ำก็หลักแสนหยวนทั้งนั้น
พนักงานขายหลายคนมองตามแผ่นหลังของชายหญิงที่เดินจากไป แล้วกระซิบกระซาบกัน