กลับมาถึงอำเภอ หลังส่งอูเย่อร์กลับบ้านแล้ว เฉินหยวนก็กลับมาถึงหมู่บ้านจัดสรรของตัวเอง
อูเย่อร์อาศัยอยู่ในหมู่บ้านวิลล่าแห่งเดียวของอำเภอ ชื่อธานซินซานจวง ทั้งที่ไม่มีภูเขาสักลูก
ราคาบ้านในอำเภอถูก วิลล่าหลังเล็กขนาดสองร้อยกว่าตารางเมตรก็ราคาไม่ถึงหนึ่งล้าน
เฉินหยวนตั้งใจว่าจะซื้อบ้านสักหลังที่นี่ก่อนจากไป ให้พ่อแม่ย้ายเข้าไปอยู่
กลับถึงบ้าน เฉินหยวนจอดไมบัคไว้ใต้ตึก แล้วหิ้วถุงชอปปิงหลายใบขึ้นไป ใช้แรงแทบแย่กว่าจะขนขึ้นไปครบในรอบเดียว
แน่นอนว่าไม่นับกระเป๋าเดินทาง LV ในท้ายรถ พวกนั้นค่อยขนขึ้นมารอบหน้า
ตอนกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
ไม่ใช่แค่พ่ออย่างเฉินหมิงซูที่อยู่บ้าน แม่อย่างซืออี่วหัวก็เลิกงานแล้วเช่นกัน ตอนนี้กำลังนั่งดูมือถืออยู่ในห้องรับแขก
ซืออี่วหัวเป็นแพทย์เฉพาะทางแผนกสูติกรรมและนรีเวชของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งในอำเภอ เงินเดือนสูง ยิ่งไปกว่านั้น ในอำเภอเล็ก ๆ ทางเหนือยังให้ความสำคัญกับการไปมาหาสู่และน้ำใจเป็นพิเศษ นอกจากเงินเดือนแล้ว ยังมีรายได้พิเศษอีกมากมาย
อย่างเช่นซองแดงเล็ก ๆ น้อย ๆ
นี่เป็นธรรมเนียมที่รู้กันอยู่ หากไม่รับ คนท้องกับครอบครัวก็จะไม่สบายใจเสียเอง
พอเห็นเฉินหยวนหิ้วถุงใบใหญ่ใบน้อยเดินเข้ามา พ่อแม่ทั้งสองก็ลุกขึ้นมาช่วยถือ
ซืออี่วหัวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซื้ออะไรมาเหรอ”
เฉินหยวนรู้สึกมาตลอดว่าแม่ของตัวเองไม่เข้ากับคนทั้งภาคตะวันออกเฉียงเหนือเลย
คนทางตะวันออกเฉียงเหนือขึ้นชื่อเรื่องเด็ดขาดฉับไวและกระฉับกระเฉง แต่แม่ของเขากลับพูดจาอ่อนโยน เสียงเบานุ่มนวล ไม่เหมือนคนที่ควรจะมาใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือเลย